ในที่สุดก็มีเรื่องเกี่ยวกับปุริมาอัพได้สักที ทีแรกว่าจะลงใน FB อย่างเดียว
แต่นึกขึ้นได้ว่าเรามีบลอคอยู่เอามาลงบลอคดีกว่าแฮะ อัพกันบลอคร้าง
บังเอิญว่าได้เกมนี้มา ก็เลยนั่งย่างเนื้ออย่างเมามันส์
มันก็คือเกมเนื้อย่างนั่นเอง ลองเอาไปเล่นกันดู ฮาดี
 
 
 
 
แรกๆ จะงงๆ อยู่สักหน่อย แต่ตอนนี้พอจะเริ่มทำได้ละ
ให้ปรับไฟอ่อนสุด แล้วย่างข้างละ 5 วินาที แล้วเอาไปใส่ในจานเปล่า
จะเป็นรูป เรียวมะกับคะแนน +10 ตามมา
 
 
 
 
 
 
แต่ถ้าย่างเนื้อไม่ถูกใจแล้วเอาไปวางในจานทีไร โออิชิจะด่าพร้อมคะแนน -10 อ่ะ
 
 
 

 

ถ้าผ่านด่านต่อๆ ไปเนื้อที่ก็จะต่างกันออกไปอีก ต้องปรับไฟปรับเวลาให้ต่างกันไปอีก
แล้วโออิชิมันก็เรื่องมากสุดๆ ด้วย ต้องฝึกกันอีกนานกว่าจะเซียนอ่ะ
 
 
 
 


ถ้า Game Over ก็จะเป็นรูปนี้ แพ้แล้วแพ้เลย ต้องเริ่มใหม่
 
 
 
 
 
 
 
แต่ถ้าทำคะแนนผ่าน คิคุมารุจะมาบอกละ...
 
 
 
 
ลิ้งค์ตามนี้เลย คลิกๆ เข้าไปเล่นกันน๊า~~
 
 
.
 
     
น้ำจิ้มของฟูจิต้องเผ็ดซี้ด...ดดด มากแหงๆ เอาเนื้อที่ย่างเสร็จในด่าน 2 ต้องเอาไปวางในน้ำจิ้มนะ..
 
 
 
 
 
ยิ่งเล่นยิ่งหิว ย่างต่อไปๆ 555+
 
 
 
บ๊ายบาย... จะได้กลับมาเจออีกเมื่อไหร่ไม่รู้ ฮ่าๆๆ
 
 
Edit : ล่าสุด เกมเคลียร์แล้ว ได้เป็นราชาเนื้อย่างแล้ว
 
 

edit @ 6 Nov 2010 13:48:39 by ♣_ Nⓞ✖_♣ =

edit @ 6 Nov 2010 17:16:56 by ♣_ Nⓞ✖_♣ =

edit @ 6 Nov 2010 17:17:17 by ♣_ Nⓞ✖_♣ =

 
นั่งจัดข้อมูลแล้วนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้ลงตอนจบของฟิคนี้เลย โฮะๆๆ เลยกลับมาลงต่อให้จบละ...
ใจจริงก็อยากกลับมาอัพบลอคนะ แต่ภารกิจมากเกินล้นมือ เลยมาไม่ได้จริงๆ
ถ้าอัพก็อาจจะเป็นเรื่องที่ไม่น่าสนใจมากพอด้วย แต่ถ้านึกอะไรขึ้นมาได้เมื่อไหร่จะเอามาอัพก็แล้วกันนะ
 
 

+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+
Timeless Love - 14th End
+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+

By : = N o x =

 

 

 

              Photobucket

.  

 


วันเปิดเทอม.............



    โมโมะชิโระยังนั่งอยู่บนจักรยานเพื่อรอใครบางคน ที่เขาต้องทำหน้าที่เป็นสารถีปั่นไปส่งถึงโรงเรียนให้ แต่มันนานมากจนเขาต้องตะโกนบอก


"สายแล้วนะ...เดี๋ยวก็ไปไม่ทันหรอก"


"รู้แล้วน่า!" อีกฝ่ายตะโกนกลับมาอย่างรำคาญ


"ขึ้นม.ปลายแล้วอย่าเหลวไหลนะจ๊ะ...ด่าหลิ๋ง" หนุ่มน้อยผมงอนแดงในชุดนักเรียนม.ปลาย เปิดประตูบ้านออกมาดัง 'ปัง!!' ด้วยความฉุนเฉียว


"ก็ใครเล่าที่มัวแต่เล่นบ้าๆ ทั้งคืนน่ะ" คิคุมารุโมโหที่คนนอนอยู่บนเตียงเดียวกัน ซึ่งคอยกวนใจทำให้เขาแทบไม่ได้หลับตลอดเมื่อคืน


"ก็แมวน้อยยั่วยวนผมทั้งคืนเลยนี่น่า ต้องเชยชมซะให้เข็ด"


"นายนี่มันทะลึ่งที่สุด" คนถูกแซวยกกระเป๋าแร็กเก็ต ตั้งท่าจะฟาดใส่คนที่อยู่บนจักรยานเพื่อเอาคืนสักที


"เอ้าๆ รีบไปกันได้แล้ว เดี๋ยวก็ไม่ทันหรอก ทาเคชิต้องไปส่งเอจิคุงที่แผนก ม.ปลายด้วยไม่ใช่เหรอ?"


"คร้าบ"


"ไปก่อนนะครับ...คุณแม่"


"เฮ้อ~ คู่นี้นี่เหมือนสามี-ภรรยาทะเลาะกันเลยสินะ"


ถึงคนรักของลูกชายเธอจะเป็นผู้ชายเหมือนกัน เธอก็ไม่อยากจะคิดถึงว่ามันเรื่องที่ผิดหรือถูกอีกต่อไป เพราะทั้งคู่ก็คบกันอยู่ในสายตาผู้ใหญ่ ยังคงเป็นเด็กดีและไม่ได้ชวนกันไปทำเรื่องแย่ๆ ให้หนักใจ เมื่อเห็นลูกมีความสุข เธอเองก็มีความสุขเช่นกัน


    นึกถึงวันที่ทั้งคู่เข้ามาขอคบกันแบบเปิดเผยให้คนในบ้านได้รับรู้ แล้วเธอยังรู้สึกขำอยู่เลย พ่อก็ตกใจ แทบช็อค ลูกๆ อีกสองคนก็เอาแต่ล้อเลียนพี่ชายคนโต ทั้งสองก็ได้แต่เขินอายบิดไปบิดมา ตอนนั้นออกจะเครียดอยู่สักหน่อย แต่พอย้อนกลับไปคิดแล้วก็ตลกดีเหมือนกัน



"เอ้า...ปั่นเร็วๆ หน่อยสิ ทีเจ้าเปี๊ยกซ้อนยังปั่นฉิวเลยนะ"


"ที่รักจ๋า...ตอนนี้คุณตัวใหญ่กว่าผมอีกนะ"


"ทีเมื่อคืนล่ะแรงเยอะนักไม่ใช่เหรอ?"


"จ้า...ฮันนี่" คิคุมารุถอนหายใจเสียงดัง ตกลงไอ้หมอนี่จะเรียกเขาว่าอะไรกันแน่


"สงสัยจัง นายก็เลิกเรียกฉันว่า 'รุ่นพี่เอจิ' แล้วทำไมไม่เรียก 'เอจิซัง' แทนล่ะ?"


"ไม่เอา...มันฟังคล้าย 'เอจิเซ็น' เกินไปน่ะสิ ชอบให้เรียกแบบไหนล่ะ ด่าลิ้ง, ฮันนี่, ที่รัก หรือว่า....'เอจจี้' ดีล่ะ?"


"ไม่รู้เว้ย! จะเรียกอะไรก็เรียกเหอะ อย่าไปเรียกแบบนี้ต่อหน้าคนอื่นก็พอ"



     และเมื่อถึงหน้าอาคารเรียนของ ม.ปลาย คิคุมารุก็พบกับเพื่อนสนิทของตนเข้าพอดี เลยกระโดดลงจากจักรยานอย่างคล่องแคล่ว แล้วเข้าไปกอดอีกฝ่ายด้วยความคิดถึง หลังที่ไม่ได้เจอกันนาน


"ฟู~จิ~ ดีใจจังที่ได้เจอน่ะ...." เจ้าของชื่อยังคงยิ้มอยู่ตลอดไม่เปลี่ยนแปลง พลางลูบศีรษะทักทายกลับ


"ไง...เอจิ โตขึ้นเยอะเลยน๊า~ โอ๋ๆ" ทั้งคู่จะสวมกอดกันอีกครั้ง ภาพหนุ่มน่ารักทั้งสองคนกอดเกี่ยวกันแน่นแฟ้นก็เป็นภาพที่น่ารักดี แต่กลับมีชายหนุ่มสองคนกระแอมไอขัดจังขึ้นพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย


"อะ...แฮ่ม" ทั้งฟูจิ และคิคุมารุถึงค่อยผละออกจากกันได้ แล้วผู้ที่เป็นเจ้าของหัวใจก็มายืนคุมอยู่ด้านหลังทั้งสองคน


"ได้เวลาไปสำรวจห้องเรียนใหม่แล้วนะ...คิคุมารุ" เทะสึกะกล่าวเสียงเข้มกลบเกลื่อนความหึงหวง


"Nya...แล้วบอร์ดติดประกาศของปี 1 อยู่ที่ไหนล่ะ?"


"ฉันไปดูมาให้แล้วล่ะ...เอจิอยู่ห้อง 5 ห้องเดียวกับคุณทากะล่ะ ส่วนโออิชิกับอินูอิอยู่ห้อง 3 น่ะ"


"เอ๋~ แล้วนายล่ะ?...ฟูจิ" หนุ่มสไมล์ลี่หันไปสบตากับหนุ่มแว่นที่ยืนอยู่ข้างๆ ก่อนบอก


"เราอยู่ห้อง 2 ด้วยกันน่ะ" มิน่า~ เทสึกะถึงได้ดูอารมณ์ดีชะมัด


"ห๋า~~ อย่างกัปตัน เอ้ย! รุ่นพี่เทะสึกะน่ะเหรอ? จะอยู่ห้อง 2 น่ะ ไม่อยากเชื่อเลย" โมโมชิโระบอกอย่างตกตะลึง อดีตกัปตันของเขาที่แม้จะจริงจังกับเทนนิสสักแค่ไหน แต่ผลการเรียนก็อยู่ในขั้นดีมากเสมอแท้ๆ


"เพราะฟ้าลิขิตน่ะ...เราถึงได้อยู่ด้วยกัน จริงไหม? เทะสึกะ"



    แท้ที่จริงแล้วมันเกิดจากความตั้งใจของทั้งสองคนต่างหาก เป็นการพบกันครึ่งทาง ฟูจิต้องพยายามเรื่องเรียนให้มากขึ้น ในขณะที่เทะสึกะก็ต้องพยายามทำคะแนนให้น้อยลง ฟูจิดีใจมากที่คนรักยอมทำตามคำขอ ยอมทิ้งความสมบูรณ์แบบไปเพื่อเขา และเพื่อฟูจิ....เทะสึกะจึงอยากทำอะไรสักอย่างให้บ้าง แต่บางทีมันก็อาจจะเป็นการทำเพื่อตัวเองด้วยก็ได้





    ในอาคารเรียนผู้คนแปลกหน้าที่ขวักไขว่กันอยู่เมื่อครู่นี้ เริ่มบางตาลงเมื่อรู้จักห้องเรียนของตัวเองแล้ว แต่หนึ่งในคนที่ไม่รู้จักเขาได้พบกับคนที่คุ้นหน้าคุ้นตาเป็นอย่างดี


"โออิชิ...." คิคุมารุทักคู่แร็กทองที่บังเอิญเจอกันตรงระเบียงทางเดิน


"อ้าว ~ เอจิ...." โออิชิทักเพื่อนรักกลับมาพร้อมกับรอยยิ้มที่อ่อนโยนเช่นเดิม


"หวัดดีนะเหมียว....."


"มีความสุขดีใช่ไหม?"


"อื้อ" คิคุมารุส่งรอยยิ้มสดใสให้เป็นการยืนยัน


"ตอนปิดเทอมโมโมะพาไปเที่ยวไหนมาล่ะ...."


"หลายที่เลย สนุกมาก...กกก...แล้วโออิชิล่ะ?"




    เสียงหัวเราะยังคงดังสดใสเหมือนในวันวาน

โชคดีที่ไม่เสียเพื่อนไป และโชคดีที่ได้คนรักมา

และถึงยังไงโออิชิก็ยังเป็น คู่แร็กทองที่ดีที่สุดสำหรับเอจิ ตลอดไป.........

~  F   i   N  ~





OverTime Talk : จบแล้ว สิ้นสุดสักที ฟิคที่ครั้งหนึ่งได้เคยแต่งสนองตัณหาตัวเองเอาไว้ ส่วนเรื่องอื่นๆ คงมีหวังได้ดองแหงๆ โดยรวมก็ชอบนะ คงเพราะมันแปลกดี ขอบคุณคนที่ตามอ่านกันมาโดยตลอดด้วย ที่เผลอปล่อยให้ค้างตอนจบกันมาตั้งนานนะ


• ๐ • ๐( รวมแฟนฟิค The Prince of Tennis ทุกเรื่องใน n-o-x's blog )๐ • ๐ •
http://n-o-x.exteen.com/20080411/8226-8226-the-prince-of-tennis-n-o-x-s-blog-8226-8226-1

 

 

.