[Nox's Blog] illusionist who loves Meganes_Kun & Crazy Rikkaimyu ปุริ~

ในที่สุดผลการสอบก็ออกมา อยู่ในระดับดีจนเป็นที่น่าพอใจ เพราะมีเพื่อนดีช่วยทบทวน

บทเรียนด้วยกันล่ะมั้ง ผมก็ไม่รู้เหมือนว่าเตรียมตัวกันมาดี หรือมีกำลังใจที่ดีกันแน่ ตอนพักกลางวัน

ที่ผมเดินออกมาจากห้อง ฟูจิยิ้มและเข้ามาคว้ามือผมด้วยความดีใจ พลางเขย่าไปมา

"เทะสึกะ ฉันสอบได้คะแนนดีขึ้นเยอะเลย...ขอบใจนะ รู้งี้ฉันน่าจะอ่านหนังสือก่อนสอบกับนาย

มาตั้งนานแล้วล่ะ แล้วเทะสึกะล่ะเป็นยังไงมั่ง?"

"ก็ดี..."

"ไม่ใช่แค่ดีสักหน่อย เทะสึกะคุงเขาได้ 100 คะแนนเต็มตั้งสี่วิชาแน่ะ น่าอิจฉาชะมัด"

เพื่อนในห้องของผมช่วยบอกฟูจิไปแทน

"โห ! สมแล้วล่ะที่เป็นเทะสึกะน่ะ สัญญานะว่าก่อนสอบจะมาช่วยฉันติวหนังสือด้วยกันอีกน่ะ"

"ได้สิ ฉันยินดีช่วย"

ถ้ามันทำให้นายมีความสุขล่ะก็ ฉันทำให้ได้เสมอ

*=--=*=*=--=*=*=--=*=*=--=*

ในที่สุดผมก็ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นกัปตันทีมอย่างเป็นทางการ กัปตันคนก่อนเป็นคนประกาศอำลาตำแหน่งก่อนส่งมอบตำแหน่งต่อให้ผม เพื่อจากชมรมไปเตรียมขึ้นชั้นม.ปลาย คนอื่นๆ ส่วนใหญ่ก็ไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไร เหมือนรู้อยู่แล้วตำแหน่งนี้ต้องเป็นของผมเท่านั้น แต่ก็จะมีคนที่รู้จักกันมาแสดงความยินดีตามมรรยาทอยู่บ้าง เหมือนเป็นธรรมเนียม คงจะมีแต่เขากระมังที่ตั้งใจแสดงความยินดีอย่างเป็นจริงเป็นจังกว่าใคร

"เทะสึกะ..." เสียงใสๆ ดังเรียกชื่อผมมาจากด้านหลัง ผมหันกลับไปดู ขณะที่กำลังจะเดินออกจากโรงเรียนเพื่อกลับบ้าน

"ฟูจิ"

.

.

"ยินดีด้วยกับตำแหน่งกัปตันทีมนะ" เขาคว้ามือผมขึ้นมากุม ถึงแม้อีกฝ่ายจะไม่ได้คิดอะไร แต่เขาคงไม่รู้หรอก ว่าสัมผัสจากมือเล็กนี้ทำให้ผมใจเต้นแรงได้เสมอ

"ขอบใจ" ผมก็ตอบเขาได้เท่านี้ เท่าที่บอกกับคนอื่นๆ

.

"ยังจำที่ฉันเคยบอกว่า อย่างนายน่าจะเป็นถึงกัปตันทีมได้ไหมล่ะ?"

เขาเตือนความจำให้ผม แน่ละ...เรื่องสำคัญแบบนี้ผมไม่เคยลืมได้หรอก

"จำได้สิ"

"ตรงตามที่บอกเลยใช่ไหม? ฉันเดาเก่งไหมล่ะ?"

"เพราะฉันเป็นเสาหลักของเซชุนต่างหาก"

"เสาหลัก...?" ฟูจิเอียงคอจ้องมองผมด้วยดวงตาสีฟ้าสวยอย่างงงัน

"เปล่า...ไม่มีอะไร" จริงๆ ผมตั้งใจจะเฉไฉแล้วขอตัวกลับบ้านเลย แต่ปากมันไม่ยอมพูด ขามันก็ไม่ยอมก้าวไป ได้แต่ยืนมองรอยยิ้มของเขา

.

.

หากจะคิดว่าเขาดีใจเพราะได้ผมเป็นกัปตันทีม

ก็คงจะเป็นความคิดที่เข้าข้างตัวเองไปสักหน่อย

เพราะยังไงฟูจิก็ยิ้มตลอดเวลาอยู่แล้ว....

ทำให้เดาความคิดที่แท้จริงของเขาไม่ออกเหมือนกัน

.

.

"ต่อไปก็...ฝากตัวด้วยนะ กัปตันเทะสึกะ"

.

น่าแปลกที่พอได้ยินคำนี้จากปากเขาแล้ว ผมกลับเพิ่งรู้สึกดีใจที่ได้เป็นกัปตันทีมขึ้นมา

"ฉันเอง ก็ไม่รู้จะทำได้ดีหรือเปล่า?" ผมกล่าวอย่างถ่อมตัว เพราะกลัวอีกฝ่ายจะคาดหวังในตัวผมมากเกินไป

"มั่นใจตัวเองหน่อยสิ นายทำได้อยู่แล้ว สู้ๆ"

"ขอบใจมากนะ...ฟูจิ"

"งั้น...เราไปหาอะไรกินเลี้ยงฉลองตำแหน่งกัปตันกันดีกว่า"

"เอ๋? ไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอก"

"อย่าห่วงเลย ฉันเป็นเจ้ามือเอง" ฟูจิอาสาอย่างแข็งขัน

"ไม่ใช่อย่างนั้น คือ...ไปเลี้ยงฉลองกันแค่สองคนเนี่ยะนะ"

"เอาน่าๆ ไปเถอะ...ไม่ต้องคิดมากหรอก" แล้วเขาก็รุนหลังบังคับให้ผมเดินไป

To be continue..................

.

*=--=*=*=--=*=*=--=*=*=--=* *=--=*=*=--=*=*=--=*=*=--=*

.

ปล.1 - ไม่รู้เร็วไปหรือเปล่าที่แต่งตอนที่เทะสึกะได้ตำแหน่งกัปตันออกมาก่อน พยายามจะเอาไปใส่ในตอนหลังๆ แล้ว แต่มันก็....ยังหวานน้อยไป ต้องเรียงตามลำดับความหวานน่ะ แบบว่า อ. โคโนมิไม่ได้แต่งไว้ เราเลยแต่งเพิ่มเข้าไปเอง และในเมื่อมันไม่มีรายละเอียดเราก็ถือโอกาสมั่วซะเลย

ปล.2 - รู้สึกตอนนี้มันจะสั้นไปหน่อยเลยเอาตอนพิเศษมาลงไว้อีกตอนเลยล่ะกัน ต่อเนื่องจากตอนข้างบนดีด้วย

.

*=--=*=*=--=*=*=--=*=*=--=* *=--=*=*=--=*=*=--=*=*=--=*

.

Secret of my mind / IceWall /

Special - Go your home

Writer : Nox

.

IceWall /Go your home part 1

.

"ขอบคุณที่ชี้แนะครับ" คุนิมิตสึโค้งให้ผู้อวุโสสุดในบ้านตามมรรยาท เมื่อเล่นหมากล้อม (Go) แล้วเป็นฝ่ายแพ้หลังจากที่ผ่านไปไม่ถึงชม.

"น่าแปลก...ที่วันนี้แกแพ้ปู่อย่างหมดท่า ทั้งที่พักหลังๆ ก็เอาชนะมาได้ตลอดแท้ๆ" ผู้ชนะวิจารณ์ความพ่ายแพ้ของอีกฝ่ายอย่างข้องใจ

"เอ่อ"

"มีอะไรในใจหรือเปล่า?" แม้ช่องว่างระหว่างวัยจะห่างกันเยอะ แต่คุณปู่ก็ยังเข้าใจเขาราวกับเป็นคนรุ่นเดียวกัน โบราณถึงได้ว่า

'ผู้ใหญ่อาบน้ำร้อนมาก่อน' สินะ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่อาจเผยความจริงออกมาได้

"คือ...ผมได้รับเลือกให้เป็นกัปตันชมรมคนต่อไปน่ะครับ เลยกังวลกับมันมากไปหน่อย" เขาตอบเพียงเสี้ยวหนึ่งของความกังวลใจออกไป

"จริงจังกับหน้าที่มันก็เป็นเรื่องดีอยู่หรอกนะ..."

.

คุนิมิตสึรู้อยู่แล้วว่าจะต้องได้รับตำแหน่งนี้มาตั้งแต่ได้พบกับยามาโตะ ยูได กัปตันทีมตอนที่เขาอยู่ปี 1 จึงได้เตรียมใจมาพร้อม ก่อนจะเข้ารับตำแหน่งอยู่แล้ว

.

.

"แต่ก็ต้องรู้จักปล่อยวางเสียบ้าง"

.

.

คุนิมิตสึจ้องเข้าไปในดวงตาที่เหมือนกับดวงตาของเขา แววตานิ่งๆ ที่อ่านความรู้สึกได้ยาก

ไม่ว่าจะผ่านไปนานสักแค่ไหนก็ตาม คุณปู่ที่เคยดุและเฮี้ยบมากในสมัยเด็ก กลับใจดีขึ้นเมื่อเขาโตขึ้น

เรื่อยๆ เพราะอยู่ในกฏระเบียบที่เคร่งครัดมาตลอด หลานชายคนนี้จึงไม่เคยเหลวไหล ออกนอกลู่

นอกทาง อีกทั้งยังสมบรูณ์แบบไปซะทุกด้าน เกินเด็กวัยเดียวกันด้วยซ้ำ

.

"ปู่ว่า...อย่างแกต้องทำได้อยู่แล้วล่ะ" คุณปู่เปรยยิ้มนิดๆ แบบให้กำลังใจคุนิมิตสึ ยิ่งมองก็ยิ่งเหมือนเห็นตัวเองสมัยหนุ่มๆ ไม่มีผิด

"ขอบคุณครับ"

"วันนี้พอแค่นี้ล่ะกัน ปู่เหนื่อยแล้ว ขอตัวไปพักก่อนล่ะ" ชายชราอ้างเช่นนั้นแต่จุดประสงค์แท้ที่จริงแล้ว เขาอยากจะให้หลานได้เป็นอีกฝ่ายพักมากกว่า

"ครับ" ผู้ที่อายุน้อยกว่าจึงรับหน้าเก็บหมาก และกระดานโกะเหมือนทุกครั้งไปตามปกติ

.

ชายชราเข้ามาในห้องส่วนตัว เขามานั่งลงบนเบาะที่รองไว้ เอื้อมมือไปหยิบกรอบรูปขึ้นมาดู พร้อมรำพึงรำพันกับหญิงในภาพ ซึ่งเป็นอดีตคู่ชีวิตว่า

.

"ย่าเอ๊ย...หลานเรากำลังมีความรักอยู่ล่ะ" คงเพราะผู้เป็นหลานมีนิสัยเหมือนกับเขามากเกินไป จึงไม่ยากที่จะเดาสิ่งที่อยู่ในใจนั้นได้ แม้อีกฝ่ายจะพยายามปิดบังสักแค่ไหนก็ตาม

"มันเป็นเรื่องเดียวนะที่ฉันก็ช่วยอะไรไม่ได้" อายุปูนนี้แล้วจะให้ไปพูดสอนเรื่องความรักของวัยรุ่นก็อายเด็กแย่นะสิ

"คนรักของหลานจะเป็นคนแบบไหนกันนะ ย่าเองก็อยากเห็นเหมือนกันใช่ไหมล่ะ?"

"ฉันสัญญานะ ว่าฉันกับฮารุจะไม่ยุ่งหรือบังคับฝืนใจเขาเด็ดขาด พวกเราก็มีหน้าที่แค่ต้องยอมรับคนที่มิตสึเลือกให้ได้เท่านั้น"

"แต่ฉัน...ก็อยากให้เป็นคนที่มาเติมเต็มชีวิตมิตสึได้นะ เด็กคนนั้นเคร่งเครียดมามากพอแล้ว ฉันอยากเห็นเขามีความสุขบ้างน่ะ"

To be continue..................

*=--=*=*=--=*=*=--=*=*=--=* *=--=*=*=--=*=*=--=*=*=--=*

ปล.3 - คุณปู่กุ๊กกิ๊กน่ารักจังเลย ว่าจะให้เป็นคุณปู่เฮี้ยบๆ นะไหงเป็นงี้ไปซะได้

แต่เราชอบฟังคนแก่เล่าเรื่องความรักของเขาสมัยหนุ่มสาวนะ น่ารักดีง่ะ

ถ้ามีญาติผู้ใหญ่ที่บ้านก็ลองให้พวกท่านเล่าเรื่องแบบนี้ให้ฟังดูบ้างสิ เราว่าก็สนุกดีเหมือนกันนะ

(สอดรู้สอดเห็นเรื่องชาวบ้านดีๆ นี่เอง)