[Nox's Blog] illusionist who loves Meganes_Kun & Crazy Rikkaimyu ปุริ~

ใส่รูปเพิ่มแล้วเน้อ...คราวก่อนลืมไป

Nox Talk :

- รีบเอามาลงต่ออย่างแรง ขืนคราวนี้ไม่ลงมีหวัง
เจ้าของบลอคถูกรุมประชาทัณฑ์เอาแน่ๆ

- (สืบเนื่องจากตอนที่แล้ว) ป๋าไม่สบายไม่ได้เหรอ?
ทีเจ็บไหล่ยังเจ็บได้เลย (หาเรื่องคนอ่านอีกแล้ว....
เราเองก็เพิ่งหายป่วยเช่นกัน)

- คลั่งเทะฟูกันขนาดนี้ แล้วฉัน
จะเอาฟิคคู่อื่นมาลงได้ไหมเนี่ย (^_^ ;)a
ไหนจะเอนทรีที่ไม่เกี่ยวกะ เทxฟู อีก
สงสัยการล้างสมองให้มาเป็นสาวกเทxฟู
จะได้ผลมากเกินไปแล้วแฮะ

- หวานซะ...ให้สมกับการรอคอย

-------

Secret of my mind (Tezuka x Fuji)
IceWall - Part 6
By Nox

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ผมเหลือบมอง
ไปที่นาฬิกา ไม่อาจรู้เวลาที่แท้จริงเพราะเห็นไม่ชัด
ก็ได้แต่เดาๆ ไปว่าคงจะประมาณบ่าย 3 โมง

"ครับ..." ผมส่งเสียงตอบรับไป

"มิตสึจ๊ะ....มีเพื่อนมาเยี่ยมแน่ะ"

ทีแรกผมเดาว่าอาจจะเป็นโออิชิ เพราะยังไง
เขาต้องสงสัยที่ผมหายไปแน่ๆ แต่ลองคิดดู
ดีๆ แล้ว ก็ไม่น่าจะใช่ โออิชิคงไม่ทิ้งชมรมมา
เพื่อเยี่ยมผมตอนนี้หรอก

"ฟูจิ!" ผมทักอีกฝ่ายด้วยความแปลกใจ

"ตามสบายนะจ๊ะ" แล้วแม่ก็เดินออกจาก
ห้องไปทิ้งให้เราอยู่กันตามลำพัง

"เป็นไงบ้าง?"

"ก็ดีขึ้นแล้ว" ฟูจิขึ้นมาบนเตียง แล้วแนบ
หน้าผากเขาเข้าชิดกับหน้าของผม

"ตัวยังรุมๆ อยู่เลยนี่"

"เดี๋ยวก็ติดหวัดหรอก" ผมดันตัวเขาออกห่าง
ด้วยความรู้สึกอายๆ แม้เจ้าตัวจะดูไม่กลัว
ติดหวัดเลยก็ตาม และไล่ให้ไปนั่งที่เก้าอี้แทน
แต่ฟูจิก็ยังเลื่อนเก้าอี้มานั่งข้างๆ เตียงก่อนบอกว่า

"ถ้าติดหวัดมาแล้ว นายหายป่วย...ฉันก็ยอมนะ"

เขาพูดทีเล่นทีจริง ก่อนนำผ้าที่บิดน้ำออก
แล้วมาเช็ดที่ใบหน้าและคอให้ผม เพื่อคลาย
ความร้อนจากพิษไข้ เราอยู่ในความเงียบ
ไปได้สักพัก แล้วผมก็เป็นฝ่ายพูดขึ้นมาก่อน

"ขอร้องล่ะ...อย่าไปบอกใครเลยนะ"

หวังแต่ให้ฟูจิเข้าใจ ว่าผมคงไม่ต้องการ
ให้ใครมาเห็นตัวเองในสภาพที่อ่อนแออย่างนี้
.
.
"อย่าคิดมากเลย....กัปตันก็เป็นคน ไม่สบายได้เหมือนกับคนอื่นๆ ล่ะน่า"
เมื่อเช็ดตัวให้เท่าที่เช็ดได้แล้วฟูจิเอาผ้าไว้ที่เดิม
.
.

ถึงผมจะไม่อยากให้คนพิเศษมาเห็นตัวเอง
ในสภาพที่แย่แบบนี้ แต่ผมรู้สึกดีใจมากที่เขามาเยี่ยม
แค่ได้เห็นทั้งดวงตา สีหน้า ได้ยินน้ำเสียงที่แสดงออก
ถึงความห่วงใยซึ่งมีให้ผมอย่างชัดเจน ก็ทำให้ผม
ลืมความทรมานเพราะพิษไข้ไปได้มากเลยทีเดียว

.
.

อยากอ้อน...อยากดึงเขาเข้ามากอด
แต่ก็กลัวเขาจะพลอยติดหวัดไปด้วย
ผมก็อดใจไว้ไม่ไหวแล้ว...
เลยเอื้อมไปจับมือบางที่วางอยู่ข้างเตียง
ที่ผมนอนอยู่นั้นแทน

.
.

แม้สายตาจะเห็นแค่เลือนลางแต่ก็รู้
ว่าฟูจิยิ้มให้ มือทั้งสองข้างของเขากุม
มือผมกลับ สัมผัสที่มือรู้สึกได้จริง ซึ่งผม
ไม่ได้เพ้อไปเอง ทีแรกผมก็กลัวว่าจะเป็น
เหมือนคราวก่อนนั้นอยู่เหมือนกัน
แต่ก็ยังดีที่เขาจับมือผมด้วยเต็มใจ
จะเพราะด้วยความสงสารหรือเห็นใจก็ตามที

.
อาการมึน...หัวที่หนักอยู่เมื่อครู่หายไปราวกับโกหก
.

ผมขยับตัวขึ้นพิงหัวเตียง โดยมีฟูจิ
ช่วยประคอง และจัดหมอนให้ ก่อนถาม
ข้อสงสัยในใจให้กระจ่างชัด

.
.

"ฟูจิ...ถามอะไรหน่อยสิ"

"หึ!?"

"อ่า...นายไม่รังเกียจที่ฉันจับมือด้วยใช่ไหม?"

"เอ๋? เปล่านี่...มือของเทะสึกะทั้งใหญ่ แล้วก็อุ่นดีออก"
ว่าแล้วฟูจิก็บีบนวดมือผมอย่างชอบใจให้เห็น

"มือนายก็...นุ่มจัง ไม่เห็นด้านเหมือนคนที่เล่นเทนนิสเก่งเลยนะ"
ผมวิจารณ์มือที่สัมผัสมือผมอยู่ตรงๆ

"ก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก... ว่าแต่...ทำไมนายถึงคิดว่าฉันรังเกียจอย่างนั้นล่ะ?"

"ตอนปี 1" ผมรวบรวมความกล้าแล้วพูดต่อ

"นายจำที่เรากำลังเก็บลูกเทนนิสกันอยู่ แล้ว...ฉันเผลอไปจับมือนายเข้าได้ไหม?"

"อ๋อ...ตอนนั้นนะเหรอ แล้วไงล่ะ?"

"นายทำท่าตกใจ แล้วก็ดึงมือกลับไปทันที ฉันก็เลยคิดว่า..."

"อย่าบอกนะ...ว่านายคิดมากมาตลอดเลยน่ะ?"
ผมพยักหน้ายอมรับความจริง

"โธ่ ! ตอนนั้นฉันก็แค่กลัวว่าใครจะมาเห็นเข้าก็เท่านั้นแหละ"

"ฉันไม่เคยรังเกียจอะไร เทะสึกะสักหน่อยเลยนะ"
ก่อนที่ฟูจิจะพึมพำต่อเหมือนพูดกับตัวเอง

"มีแต่ตรงกันข้ามมากกว่า..."

"นายว่าอะไรนะ?" ผมถามทั้งๆ ที่ได้ยิน
แต่ไม่เข้าใจในความหมาย

"อ๋อ...เปล่าๆ ไม่มีอะไร" ฟูจิขยี้ศีรษะผมอย่าง
ปลอบใจ ก่อนหลบสายตา และยื่นมือมาหา

.

"ถ้าชอบ. . . . . .จะจับเอาไว้นานๆ ก็ได้นะ"

.

ผมจับมือคนตรงหน้าพร้อมกับสบตา
ไปด้วย ฟูจิเข้ามาใกล้ในระยะที่ผมเห็นได้ชัด
แม้จะไม่ได้ใส่แว่นอยู่ อยากจะพูดอะไร
ออกมาบ้าง แต่มันก็ดีใจจนพูดไม่ออก

จึงได้แต่พยายามถ่ายทอดความรู้สึก
ผ่านมือที่สัมผัสอยู่นั้นไปแทน หากเวลา
หยุดลงตรงนี้ได้ก็คงจะดี

.
.
แต่ก็ไม่อาจจะทำอย่างนั้นได้ ฟูจิมา
คลุกคลีกับคนป่วยอย่างผมนานเกินไปแล้ว
ถ้าเขาต้องไม่สบายตามผมล่ะก็ ผมคงรู้สึก
ไม่ดีแน่ เลยจำต้องปล่อยมือเขาไปอย่างรู้สึก
เสียดายอยู่สักหน่อย แต่ถ้าเขาไม่รังเกียจ
แบบนี้ ผมจะจับมือเขาอีกเมื่อไหร่ก็ได้นี่นะ
.
.

"นายกลับไปได้แล้วล่ะ...ขอบใจนะที่มาเยี่ยม"

"อ้อ! จริงสิ มัวแต่คุยอยู่ตั้งนานดันลืมให้ของเยี่ยมไข้ซะได้ นี่ไง..."

ฟูจิล้วงเอาห่อคุ้กกี้ที่เก็บไว้ในกระเป๋าแร็กมาให้

"เป็นคุ้กกี้แบบนิ่ม กินง่ายๆ ถึงป่วยก็คงกินได้ล่ะนะ"

"ขอบใจ..."

"งั้นฉันกลับก่อนนะ หายไวๆ ล่ะ ทุกคนแล้วก็....ฉัน รอนายอยู่นะ"

"กลับบ้านดีๆ ล่ะ" ฟูจิพยักหน้า ก่อนลุกขึ้นและออกจากห้องไป

เสียงสุดท้ายของแขกที่มาเยี่ยมยังคง
ก้องอยู่ในหูผมอยู่ ผมก้มดูของฝากในมือ
ซึ่งวางอยู่บนตัก คุ้กกี้ที่ซื้อจากร้านเบเกอรี่
มีชื่อใกล้ๆ ร.ร.เซชุน ฟูจิที่ชอบทำอาหาร
เป็นงานอดิเรกมักจะแวะไปชิม หรือศึกษา
วิธีการทำขนมจากร้านนี้เป็นประจำ
.
.
คุ้กกี้ในห่อสวยงามนั้นชิ้นค่อนข้างใหญ่
ผสมกับธัญพืชหลายแบบคละเคล้ากันไป
อุดมไปด้วยสารอาหารที่มีประโยชน์ต่อร่างกาย
ซึ่งกำลังอ่อนแอ นับว่าเป็นของเยี่ยมไข้
ที่ไม่เลวทีเดียว
.
.
-----

ถึงจะเคยได้รับของฝาก หรือของเยี่ยมไข้มาบ้าง
แต่ของที่ได้รับมาจากนายชิ้นนี้...
มีค่าสำหรับฉันที่สุดเลย นายรู้ไหม...?

-----
.
.
ผมแกะห่อหยิบคุ้กกี้มาชิมอย่างลืมตัว
คนอื่นอาจจะเคยทำบ่อยๆ หรือเป็นเรื่องปกติ
แต่ถ้าใครรู้เข้ามันคงจะแปลกมากทีเดียว
ที่เทะสึกะ คุนิมิตสึ ผู้เข้มงวดในกฏ ระเบียบ
วินัยคนนี้ จะกินขนมในห้องนอนตัวเองซะได้
.
.
คุ้กกี้ที่กัดเข้าปากนุ่มลิ้นกว่าที่ตาเห็น
กลิ่นหอมหวานของนมเนยมีให้รับรู้ใต้จมูก
อยู่นิดหน่อย ถ้าหายป่วยก็คงจะรู้รสชาติ
มากกว่านี้ ถึงจะไม่ชอบขนมสักเท่าไหร่
แต่ผมก็รู้สึกว่ามันอร่อย จึงไม่คิดจะที่หยุด
เพื่อลองชิมแค่คำเดียว คุ้กกี้นี้ทำเพื่อสุขภาพ
จึงไม่มีการปรุงแต่งสีสัน และรสชาติให้หวาน
เกินไป ผมเองก็ไม่ต้องฝืนกินเข้าไปเหมือน
คุ้กกี้แบบธรรมดาทั่วไป
.

เมื่อกินเข้าไปหมดแล้ว จึงล้มตัวลง
นอนพักต่อตามเดิม พลางคิดถึงคนที่ให้มาต่อไป
ถ้าพรุ่งนี้หายดีแล้ว จะเอาของอะไรไปตอบแทน
เขาถึงจะดีนะ

.
To be continue..................
.

*=--=*=*=--=*=*=--=*=*=--=*

ไม่รู้จะเอารูปเทะสึกะ-ฟูจิ อันไหนมาลง
เลยเอาอันที่ตัดต่อเล่นๆ มาลงล่ะกัน
(ไม่เนียนเล้ย..ย)

.
บ่นเป็นหมี(สีน้ำตาล) กินผึ้ง - by Nox
.
.
กินขนมในห้องนอนเป็นเรื่องแปลกงั้นเหรอ?
ก็จริงอ่ะนะ ผู้ใหญ่เขามักจะไม่ให้เด็กกิน
ขนมในห้องนอนกัน
แต่เราก็มีกฏให้แหก เล่นนอนกินบนเตียงเลย
รู้ว่าไม่ดีแต่ก็ทำ
.
ครั้นจะให้ลุกไปกินขนมในห้องกินข้าว
จะเว่อร์ไปมั้ยล่ะ
แล้วฉันก็เป็นคนที่กินขนมตลอดเวลาซะด้วยสิ
ไม่ต้องอยู่ในห้องกินข้าวตลอดทั้งวันเลยเหรอ?
.
เอาเถอะ...ถ้ากินอะไรที่ไม่หกเลอะเทอะ
หรือเรี่ยราดคงพอจะให้อภัยกันได้ล่ะมั้ง...นะ
[เอ่อ...ไม่ทำจะดีมากกว่ามั้ง] (-_-'a )

.
.

Ice Wall Talk :

1 - ขนมของฟูจิเกินห้ามใจล่ะสิท่า...
หนูเทะเลยหม่ำซร้า~ อาหย่อย ง่ำๆ
.
.

2 - นึกถึงคุ้กกี้ของ Mrs. Fields
เข้าไว้มันนุ่มประมาณนั้นแหละ
รสชาติ'จิ้นกันเองนะเคอะ
โอ้ย...พอคิดถึงก็ชักอยากกินซะแล้วสิ
(อ้วนๆๆๆๆๆ ( TT_TT ) หน้าบานเลยดูสิ)

.
.

3 - เราชอบกินขนมระหว่างเขียน หรือพิมพ์ฟิคมาก
มันทำให้สมองแล่นดี แต่บางทีก็เอาแต่กินไม่ยอมเขียน
ก็ไม่ดีนะ... หรือบางทีก็กินข้าวไปเขียนไป เผลอเอา
ปากกาไปตักข้าวก็เคยนะ... (เพี้ยนแล้ว...ว)

.
.

4 - ปิดโอกาสไม่ให้คนอื่นมาเยี่ยมป๋าค่ะ
This room for Fuji only. (ฮิ้ว...ววว)
.
.
= Nox's wish =
I want to have something special happened in Tezuka's room.
Tezuka should eat Fuji more than eat cookies. (^.^)b

(ทะลึ่งอีกล่ะ...แหม~ถ้าคนเขียนไม่ทะลึ่ง
ก็ไม่มีฟิคหื่นๆ ให้อ่านกันน่ะสิ)
.
.

อ้อ...! ทิ้งไว้อีกนิด
*Tag 10 คำถามสำหรับนักเขียนฟิค* ของเราเอง
ลองเข้าไปอ่านดู ถ้าอยากรู้จักเราในฐานะนักเขียน
คิวเอนทรีบลอคนี้ไม่ว่างสักทีเลยยัดใส่ไดอารี่เด็กดีไปก่อน
จะเม้นท์ที่ไหนก็ได้ ตามแต่สะดวก
.
http://my.dek-d.com/nox69/diary/?day=2007-08-08
.
.
ขอบคุณทุกแรงใจมากๆ เลยนะ
.
.

*=--=*=*=--=*=*=--=*=*=--=*

edit @ 2007/08/15 13:20:27

edit @ 11 Apr 2008 15:30:08 by ♣♪_ Nox _♪♣รักเทะฟู, 28 กะหนุ่มแว่น