[Nox's Blog] illusionist who loves Meganes_Kun & Crazy Rikkaimyu ปุริ~

 [TxF] IceWall - Part End

 

Secret of my mind (Tezuka x Fuji)

IceWall - Part End

By Nox

     Nox : ว่าจะเอา "Switch Affair - วุ่นรักสลับร่าง" มาลงเป็น

ฟิคเบิร์ดเดย์เทะสึกะ แต่ก็ไม่ทันจนได้ และลืมไปว่ายังไม่ได้ลง

IceWall ตอนจบเลยง่ะ... /( "-_-)\ ขอโทษทั้งป๋าเทะ และ

แฟนฟิคเทะฟูด้วยนะ ( -/l\- ) งวดหน้าลงแน่ไม่เบี้ยวชัวร์ๆ

 

และเนื่องจากยังเป็นช่วงปิดเทอมอยู่

จึงไม่อยากให้เด็กน้อยว่างกัน

ฉะนั้น....เอาฟิคเราไปอ่านกันซะดีๆ

จนกว่าเราจะกลับมาว่างอีกทีนะ...

จะได้เอาอะไรเด็ดๆ มาฝากกัน

เหมือนเดิม

 

 

IceWall - END

 

 

"นี่...ฟูจิ" โออิชิเอ่ยถามเพื่อนชายหน้าหวาน

 

"หึ?"

 

"เมื่อวานนายไปเที่ยวกับใครมางั้นเหรอ?"

 

"รู้ได้ยังไง?" ผู้ถูกถามลืมตามองอย่างข้องใจ ทำให้โออิชิ

เผลอหลุดปากกระซิบบอกความลับออกมา

 

"คือ...จริงๆ แล้ว เทะสึกะเขาฝากฉันมาถามนายน่ะ"

 

"เหรอ?"

 

"คิดว่าคงแอบตามนายไปน่ะ" แล้วฟูจิก็เล่าเสียงดังอย่าง

จงใจเผื่อให้คนที่แอบฟังได้ยินด้วย

 

"เมื่อวานซาเอกิเขาแวะมาทำธุระที่โตเกียว เราก็เลยแวะไปเดทกันมาด้วยน่ะ"

 

"อ้อ ! ขอตัวก่อนนะใกล้เข้าเรียนแล้ว เดี๋ยวจะเข้าห้องไม่ทัน" ฟูจิทิ้งท้าย

ให้ทุกคนขบคิดเป็นปริศนากันต่อไป รวมถึงผมที่อยากรู้คำตอบด้วย

 

.

.

 

"ซาเอกิเหรอ?" ทากะซังทวนคำอย่างนึกสงสัย

 

"เอ่อ...ใช่เจ้าคนหน้าหล่อโรงเรียนโรคคาขุรึเปล่าน่ะ?" คิคุมารุถาม

เพราะหมอนั่นดูดีที่สุดเขาเลยจำได้แม่น

 

"น่าจะใช่..." โออิชิตอบคู่หูตน

 

"ถึงจะเจอกันไม่กี่ครั้งแต่หมอนั่นก็สนิทกับฟูจิทั้งพี่ทั้งน้องเลยนะ" ทากะบอก

 

"แต่เอ...ทำไมต้องไปเดทกันด้วยล่ะ? คบกันตอนไหนน่ะ? ไม่เห็นรู้เรื่องเลย Nya~"

 

"ฟูจิเขาก็ลึกลับอย่างนี้แหละ ทำเอาพวกเราคาดไม่ถึงได้เสมอ" โออิชิตอบ

 

"เอาไว้ฉันจะล้วงความลับมาให้เอง แต่ถ้าได้คนหาข้อมูลเก่งๆ สักคนมาร่วมมือด้วยก็คงจะดี"

คิคุมารุมองคนใส่แว่นตาสี่เหลี่ยมอย่างมีเลศนัย

 

 

"เสียใจด้วยนะ....ฉันไม่ชอบคุ้ยแคะเรื่องส่วนตัวของชาวบ้านสักเท่าไหร่"

 

"เหรอ.......อออ?" ทุกคนทำเสียงล้อเลียนใส่มนุษย์ข้อมูล

 

(แล้วที่นายทำอยู่ทุกวันนี้มันอะไรน่ะ?)

 

"ถ้าฉันได้ข้อมูลอะไรเด็ดๆ มาล่ะก็ ฉันไม่ยอมบอกนายแน่ แบร่...รร"

คิคุมารุแลบลิ้นปลิ้นตาเย้ยคืน

 

.

.

.

.

     คำพูดของฟูจิยิ่งตอกย้ำภาพที่ผมได้เห็นกับตา

มาเมื่อวาน ภาพที่ทั้งสองคนเที่ยวเล่น และพูดคุยกัน

อย่างสนุกสนาน และคำพูดนั้น...ที่ซาเอกิบอกกับผมไว้

 

"ผมไม่รู้หรอก...ว่าคุณจะตามฟูจิมาทำไม?"

"แต่เห็นพวกคุณสนิทกันดี ยังไงช่วงที่ผมไม่อยู่ก็ฝากดูแลเขาด้วยนะครับ"

"เพราะฟูจิเป็นคนสำคัญคนนึงของผม"

 

     โดยเฉพาะประโยคสุดท้ายที่ยังคงดังก้องอยู่ในหู

ดูเหมือนแค่เพื่อน... แต่หากฟูจิยืนยันเองแบบนั้น.....

มันก็คงไม่อาจจะเป็นอย่างอื่นไปได้

 

 

คงจะไม่มีทางอีกแล้วใช่ไหม?

ที่แสงอันอบอุ่นเจิดจ้านั้น

จะโอบกอดภูเขาน้ำแข็งได้

 

 

:=:=: :=:=: :=:=: :=:=: :=:=: :=:=:

 

*=--=*=*=--=*=*=--=*=*=--=*

 

บทส่งท้าย

 

     ใกล้ปิดเทอมแล้วผมคิดจะปรับความเข้าใจกับฟูจิ

เพราะเรายังมีเรื่องผิดใจกันอยู่ และก่อนที่เราจะต้องห่างกันไป

สักพักใหญ่ๆ ไม่อาจจะปล่อยเรื่องให้ค้างคาอยู่แบบนี้ได้อีก

 

"ฟูจิ...ไปกับฉันหน่อยได้ไหม?" ฟูจิช้อนดวงตาสีฟ้าขึ้นมอง

พักหลังคนตรงหน้านี้ไม่มีรอยยิ้มให้ผมเลย

 

"ทำไมฉันต้องไปกับนายด้วย"

 

 

      ผมไม่พูดอะไรอีกเขาคว้าข้อมือเล็กมาแล้วพาเดินไปด้วยกัน

จนกระทั่งมาถึงสวนสาธารณะที่ขาวโพลนเพราะถูกปกคลุมไป

ด้วยหิมะ ฤดูหนาวปีนี้ช่างยาวนานกว่าทุกปีที่ผ่านมา ผมมั่นใจ

พอว่าตรงนี้ไร้ผู้คน จึงปล่อยมือเย็นเฉียบ ก่อนดึงผ้าพันคอออก

แล้วพันรอบคอให้ฟูจิแทน เขาทำท่าไม่พอใจนิดหน่อยแต่ก็

ไม่ได้ปฏิเสธผ้าพันคอผืนนั้น

 

 

 

"นายยังโกรธฉันอยู่?" ผมเริ่มต้นพูด

 

"เปล่าสักหน่อย" หน้าตาหวานไร้อารมณ์ตอบกลับมาในทันที

 

"แล้วท่าทางแบบนี้มันหมายความว่ายังไง?" ผมตอบกลับด้วยหน้าตา

ไร้อารมณ์ไม่ต่างกัน แต่ภายในใจมันช่างน่าอึดอัดและขุ่นเคือง

 

"นายจะใช้แขนของนายแข่งกับใครมันก็เรื่องของนาย"

 

"เพียงแต่เสียแรง....ที่ฉันเป็นห่วงนายมาตลอดก็เท่านั้น"

 

 

     ยังไงความรู้สึกนี้ก็คงส่งไปไม่ถึงคนตรงหน้า และก็จะไม่มี

ประโยชน์อะไร หากผมไม่พูดมันออกมา ตอนนี้ความรู้สึก

ทุกอย่างในใจมันเกินที่จะเก็บเอาไว้ได้แล้ว ถึงมันยากที่จะ

พูดออกไป แต่ก็ห้ามตัวเองไว้ไม่ได้แล้ว

 

"ฟูจิ" เขายังเอาแต่ก้มหน้าไม่มองผม

 

"ฉัน...........นาย"

 

     ผมสารภาพกับฟูจิเบาๆ แต่มันเบาเสียจนเหมือนเสียงลม

พัดผ่าน ทำให้ฟูจิเหมือนไม่แน่ใจว่า ผมพูดอะไรกับเขากันแน่

หรือเขาจะคิดไปเองว่าผมพูดอย่างนั้นกับเขาจริงๆ

 

'คนอย่างเทะสึกะเนี่ยะนะ จะพูดคำๆ นั้นออกมา' เขาอาจจะคิดแบบนั้นอยู่ก็ได้

 

"ขอโทษนะ...เมื่อกี๊ฉันได้ยินไม่ชัด นายพูดอะไรออกมาเหรอ?"

 

รู้สึกเหมือนเสียแรงเปล่าที่พูดไปเมื่อกี๊ น่าจะพูดให้ชัดๆ ครั้งเดียวไปเลยดีกว่า

 

 

      เมื่อฟูจิขอให้ผมบอกอีกครั้ง ผมก็รู้สึกเขินเกินกว่าที่จะกล้าพูด

ออกมาได้อีก จนทำให้ฟูจิเริ่มหงุดหงิด แต่ผมก็ยังคงไม่กล้าที่จะพูดอยู่ดี

 

"ฉันจะถือซะว่าไม่ได้ยินก็แล้วกัน"

 

     ฟูจิตั้งท่าจะเดินจากไป ผมไม่รู้จะทำอย่างไร ไม่อยากปล่อยโอกาสนี้

ไปเลย จึงรวบตัวเขาเข้ามากอด และจูบเป็นการบอกแทน คงเป็นทางเดียว

ที่จะทำให้ฟูจิรู้ความในใจของผมได้

 

     เมื่อฟูจิมีท่าทีตกใจ ผมจึงผละออกจากร่างเล็ก เพราะนึกกลัวว่า

จะถูกรังเกียจขึ้นมา

 

 

"ขะ...ขอโทษ คือฉัน..."

 

 

     แต่ฟูจิกลับโอบกอดผมกลับอย่างแนบแน่นด้วยความอบอุ่นเช่นกัน

จนจมูกของผมได้กลิ่นหอมๆ จากเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนนั้น แล้วฟูจิ

ก็แซวผมขึ้นมา

 

 

 

"นึกว่าจะไม่ได้ยินคำนี้แล้วซะอีก ฉันรอฟังจนเหนื่อยใจแทนจริงๆ"

 

"................."

 

"ได้แต่รอแล้วรออีกว่าเมื่อไหร่ เทะสึกะจะพูดออกมาสักทีน๊า..."

 

 

     ฟูจิผละตัวออกจากอ้อมอกที่ซบ แต่เรียวแขนยังคงโอบรอบเอว

ของผมอยู่ ก่อนบอกต่อด้วยน้ำเสียง และสีหน้าที่จริงจัง

 

 

"ที่ผ่านมาฉันเองก็รู้สึกมีใจให้กับนายมาตลอดเหมือนกัน อยากจะเป็นอะไรกับนายที่มากกว่าเพื่อน"

 

"แต่ขอโทษนะ...." แววตาและน้ำเสียงของฟูจิเศร้าลง

 

"คือ...ความจริงแล้ว ฉัน~ไม่ได้ชอบนายหรอก"

 

 

    ผมทั้งช็อคและงงกับคำตอบที่ได้รับ แล้วที่ฟูจิพูดว่าอยากเป็น

มากกว่าเพื่อเมื่อครู่นี้ล่ะ มันหมายความว่ายังไงกัน จะทบทวน

ไตร่ตรองดูเท่าไหร่ ก็ยิ่งไม่เข้าว่าอีกฝ่ายตอบรับหรือปฏิเสธผมกันแน่

 

     แต่ก่อนที่ผมจะหมดหวังมากไปกว่านี้ ฟูจิก็โอบรอบคอผมไว้

และมอบรอยยิ้มให้ ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่ผมคิดว่าสวยที่สุดเท่าที่ผม

เคยเห็นมาจากฟูจิ จนอดคิดไม่ได้ว่ามันไว้เพื่อผมโดยเฉพาะเท่านั้น

 

 

"เพราะใจของฉันมันบอกว่า ~รัก~ นายนะสิ ฉันถึงไม่ได้ชอบ แต่ฉันรักนายนะ...เทะสึกะ"

 

"จริงๆ ..." ผมว่าก่อนสารภาพเช่นกัน

 

"ฉัน...ก็เหมือนกันไม่ได้แค่ชอบนายหรอก...ขอโทษนะที่ไม่กล้าบอกว่ารัก ฉันกลัวว่านายจะรังเกียจน่ะ"

 

"ฉันต่างหากที่คิดว่าเทะสึกะไม่เคยนึกชอบฉันบ้างเลย อุตส่าห์เอาใจนายแทบตาย แต่นายก็ยังเอาแต่นิ่งเฉยตลอดแบบนี้น่ะ"

 

"ฉันท้อไปกี่ครั้งต่อกี่ครั้งรู้ไหม? ไม่นึกเอะใจบ้างเลยรึไงกัน?"

 

"ฉันไม่กล้าเข้าข้างตัวเองหรอก" ผมบอกอย่างถ่อมตัว แต่ก็มีความสุข

จนอดยิ้มออกมาไม่ได้เช่นกัน

 

"ไม่ว่าเรื่องเรียน เรื่องเทนนิส หรือจะเรื่องอะไรอีกมากมาย ฉันน่ะ...ก็ไม่เคยเอาชนะนายได้เลย แต่มีอยู่เรื่องนึงที่ฉันอยากชนะนายให้ได้"

 

"อะไรเหรอ?" ผมตอบรับเบาๆ

 

"ฉันอยากชนะใจเทะสึกะน่ะสิ ฉัน...ทำสำเร็จรึยังล่ะ?"

 

"สำเร็จมาตั้งนานแล้วล่ะ เพราะฉันมัวแต่หลอกตัวเองอยู่ก็เท่านั้น"

 

"ฉันคิดมาตลอดเลยนะ นายมักจะใจดี...ยิ้มแย้มกับทุกๆ คน ฉันต้องทำยังไง? ถึงจะได้เป็นคนพิเศษของนาย"

ผมบอกกับเขา

 

 

"เทะสึกะ..."

 

"อะไรเหรอ?"

 

"พูดให้ฟังอีกทีได้ไหม...ฉันอยากได้ยินชัดๆ" ผมเลื่อนหน้าเข้าใกล้ และกระซิบบอกข้างๆ หู

 

 

"ฟูจิ...ฉัน รัก นาย"

 

 

- - - - - -

 

 

                        ในที่สุด . . .

 

                ผมก็ได้รับรู้

 

                ว่าภูเขาน้ำแข็งสูงใหญ่ก็มีวันหลอมละลาย

 

                จากอุ่นไอของแสงอาทิตย์ที่สวยใส

 

                ซึ่งเป็นเสมือนกุญแจที่ไขเปิดดวงใจที่ปิดตาย

 

                .....ที่เคยคิดว่าจะไม่ให้ใครได้เข้ามา

 

                หัวใจที่เคยมีแต่ความเหน็บหนาว

 

                ก็ได้มารู้จักกับความอบอุ่น

 

                เพราะรอยยิ้มนั้น

 

                รอยยิ้มจากคน . . .

 

                ที่ผมจะรักสุดหัวใจ . . .

 

                ตลอดไป

 

 

Fin~

 

 

*=--=*=*=--=*=*=--=*=*=--=*  *=--=*=*=--=*

 

ติดตามตอนต่อไป..... ในภาค Sunshine

 

*=--=*=*=--=*=*=--=*=*=--=*  *=--=*=*=--=*

 

 

คุยครั้งสุดท้ายกับ Ice Wall

 

เฮ้อ~ออออออออออออออออออออออออออออออออ

 

     ขอถอนหายใจยาวๆ หน่อยเถิ้ด

กว่าจะเข็นเรื่องนี้ให้จบได้.....

จนแต่งเรื่องอื่นจบไป 2-3 เรื่องแล้ว

อันนี้ก็ยังไม่จบอยู่ดี (ผลงาน Debute นะเนี่ยะ)

พอแต่งจบแล้ว /\ (TT___TT) /\ ไชโย.....

เหมือนหมดเวรหมดกรรมสักที

(เต็มใจแต่งจริงป่าวเนี่ยะ?)

     เพราะดองฉากจบนี้เอาไว้เป็นชาติเลย

ให้ป๋าบอกรัก ทำไมๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

มันยากๆๆๆๆๆๆ เช่นนี้น้อ......

 

 

แก้หลายรอบมาก แต่ก็ยังไม่ถูกใจที่สุดอยู่ดี

ถ้าจะให้ถูกใจโรแมนติคกว่านี้จริงๆ

คงต้องรื้อฉากนี้ใหม่หมดเลยมั้ง

(ไม่จบกันพอดี)

ก็ออกมาแบบ Melty Love อ่ะนะ

 

  แต่งเรื่องนี้ของภาคอื่นไปถึงไหนต่อไหนแล้วแท้ๆ

ฉากจบนี้ก็ยังไม่จบอีก (แต่ก็ยังมีตอนที่ดองอยู่ไม่แพ้กัน)

ช่วยไม่ได้นี่....บทมันจะนึกไม่ออก เค้นสมองยังไง

มันก็ไม่ออกเลยจริงๆ เลยยืดได้มากสุดแค่นี้

 

  แต่ถ้าลื่นไหลนี่หยั่งกะปากกาผีสิง เขียนไม่หยุด

เลยทีเดียวก็ยังดีนะ...ไอ้เคยโน๊ตทิ้งไว้ตอนหัวสมอง

ลื่นไหลได้ใช้เกือบหมดเลย บางอันคิดว่าไม่น่าจะ

ใช้ได้ แต่ก็เอามาใช้ได้ด้วยแฮะ

 

แสดงความยินดีปรีดากะตัวเองด้วย

ตอนเรื่องนี้ยังไม่จบดี ก็คิดพล็อตเรื่อง

เทะฟู เรื่องใหม่ได้แล้วนะ

จะดองหรือไม่แล้วแต่อารมณ์นะจ๊ะ

แต่อยากให้ทุกคนอ่านกัน

เพราะมันเป็นแนวสนุกๆ น่ารัก หักมุมด้วยมั้ง

ก็จะพยายามเพื่อให้แฟน POT

ได้อ่านฟิคสนุกๆ กันต่อไปนะ

 

ขอบคุณจริงๆ ที่อ่านจนจบ

 

ปล. ยังไม่ได้เตรียมแก้ต้นฉบับภาค 2 สองเลยอ่ะ

 

:=:=: :=:=:

 

Thanks for

 

ขอบคุณที่โลกนี้มีการ์ตูนดีๆ อย่าง The Prince of Tennis

 

ขอบคุณทุกๆ ตัวละครที่ทั้งหล่อ น่ารัก (หรือโหดไปบ้าง) ในเรื่องนี้

 

ขอบคุณ อ. Konomi Takeshi ผู้สร้าง The Prince of Tennis ขึ้นมา

และเป็นผู้สรรค์สร้าง Tezuka Kunimitsu ขวัญใจของเรา ให้เราได้มีความสุขอยู่ทุกวัน

 

ขอบคุณทุกท่านที่อ่านฟิคของเรานะ คนที่คอมเม้นท์ก็ขอบคุณมากหน่อย

คนที่อ่านเฉยๆ ก็ขอบคุณเหมือนกัน แต่น้อยกว่าหน่อย....อุฮิ~

 

:=:=: :=:=: :=:=: :=:=: :=:=: :=:=:  :=:=: :=:=: :=:=: :=:=: :=:=: :=:=:

 

หาคิวมาลงไม่ได้สักที เข้าไปอ่านที่นี่แทนนะ

 

The Prince of Tennis แฟนฟิค - "แม้ห่างไกลกัน" เทสึกะ x ฟูจิ

http://my.dek-d.com/pond/story/view.php?id=354093

 

Contact :

nox.x@hotmail.com 

 

edit @ 6 Nov 2007 14:34:36 by ))_Nox_(( ยังไงก็รักเทะฟู กะหนุ่มแว่น