[Nox's Blog] illusionist who loves Meganes_Kun & Crazy Rikkaimyu ปุริ~

Secret of my mind - ภาค 2 (Tezuka x Fuji)

 

หลังจากที่เลื่อนไปต้องขออภัย... กลับมาลงให้แล้ว เพื่อผ่อนคลายจากการทำงาน และอ่านหนังสือ ตอนนี้เหนื่อยมากๆ เลย อัพเสร็จแล้วไปนอนดีกว่า...

- ต่อไปก็คิดว่าจะลงฟิคควบเอนทรีแบบนี้ไปเรื่อยๆ แหละ เพราะเอนทรีล้นเหลือเกิน ขยันอัพจริงชั้น...คนอ่านฟิคก็อ่านไป คนอยากอ่านเอนทรีก็อ่านไป โอเคม่ะ...

.
.

* ก่อนอื่นขอฟ้องภาพนี้ก่อนสักหน่อย ใครบังอาจมาทำกะเทะชั้นแบบนี้ !!! เทะรั่วเลย...ฮึ่ม !

 

 

เทะต่าย...

.
.

 

SunShine - Part 2
By Nox

 

ตอนนี้เป็นตอนก่อน....[TxF] IceWall - Part 5 นะ

http://n-o-x.exteen.com/20070723/txf-icewall-part-5

 

 ในเย็นวันที่ฟูจิมารอคอยเทะสึกะท่ามกลางอากาศเหน็บหนาว หลังที่เดินจากโรงพยาบาลมาทั้งสองก็พูดคุยกันมาตลอด จนฟูจิถามขึ้นมา...

 

"แล้วนายจะชอบแบบไหนมากกว่ากัน?"

"อยู่โรงเรียนเดียวกัน..."

"หรือว่าอยู่ต่างโรงเรียนแล้วเป็นคู่แข่งกัน?"

"คือว่า..."

"ฉันไม่ชอบการฝันเฟื่องอย่างนั้นหรอก"

"สมกับเป็นนายดีนะ"

 

 ฟูจิรู้สึกเหมือนตัวเองจะจงใจแกล้งโง่ไปสักหน่อย แต่เขาก็อยากรับรู้ความรู้สึก
ของเทะสึกะบ้างนี่นา ส่วนตัวเขาเองคำถามนี้...ก็มีคำตอบอยู่ในใจอยู่แล้ว

 

"เทะสึกะ..."

"หิมะตกล่ะ"

"ปีนี้นายจะไปปีนภูเขาหิมะอีกหรือเปล่า?"

"คงจะไป"

"ฉันอยากจะไปด้วยจัง สักวันกับใครสักคน คงจะดี"

"ถ้าจะมีโอกาสเหมาะๆ นะ"

~ฉันรู้สึกเหมือนกับการปืนเขา ที่จะสามารถไปได้สูงให้เท่ากับนาย~

"อะไรเหรอ?" ฟูจิวิ่งตามไปเดินเคียงข้างร่างสูง

"เปล่านี่" เขากางร่มให้ทั้งตัวเองและเทะสึกะได้อยู่ใต้ร่มคันเดียวกัน เพื่อบังตัวจากหิมะที่ร่วงโรย

 ฟูจิรู้สึกว่าวันนี้เขาจะพูดมาก แล้วก็แสดงความรู้สึกของตัวเองออกไปเยอะอยู่เหมือนกัน ก็เขาไม่
อยากเก็บความรู้สึกแบบนี้เอาไว้เงียบๆ แล้วนี่นา ตามความคิดของฟูจิ ถ้าเทะสึกะไม่เป็นฝ่ายเข้ามา
เขาก็จะเป็นฝ่ายเข้าไปหาแทน ก็เพราะปล่อยมาเกือบสองปีแล้วนี่ล่ะ เทะสึกะก็ยังไม่เปลี่ยนท่าทีบ้างเลย
แม้หลายครั้งที่เหมือนว่าพวกเขาจะใจตรงกันก็ตาม ก็เข้าใจว่าคำๆ นั้นมันพูดออกมาลำบาก แต่ก็จะแอบเอาใจช่วยให้เขาได้พูดออกมาก็แล้วกัน

<แปลจาก Anime Ep.แมทช์ข้าวแดง มาทั้งดุ้นเลยตรู...>

====================

 

 

ต่อเนื่องจาก.... [TxF] IceWall - Part 6

http://n-o-x.exteen.com/20070814/txf-icewall-part-6

 

 เทะสึกะไม่สบายจึงโทร.ไปอ้างกับทางโรงเรียน และอาจารย์ริวซากิว่าขอลากิจ
เพราะไปต่างจังหวัดแล้วยังกลับไม่ถึงบ้าน แต่ทบทวนดูยังไงฟูจิก็ไม่เชื่อว่าเป็นอย่างนั้น
จะต้องมีอะไรที่มากกว่านั้นแน่ คนที่เห็นการเรียน และการซ้อมเทนนิสสำคัญที่สุดในชีวิต
อย่างเทะสึกะไม่มีทางทำตัวเหลวไหลขอหยุดเรียนไปดื้อๆ อย่างนั้นเป็นอันขาด ยกเว้น
ว่าจะเป็นเรื่องคอขาดบาดตายจริงๆ

 ฉะนั้นหลังเลิกเรียนคนที่เคยค่อยๆ จัดเก็บของอย่างใจเย็นอย่างฟูจิ
กลับโยนทุกอย่างบนโต๊ะเรียนเข้ากระเป๋าแร็กอย่างลวกๆ เมื่อเสร็จก็สะพายพาดบ่า
ก่อนที่จะกึ่งเดินกึ่งวิ่งจะออกจากห้องไป แต่ก็มีเสียงคนที่นั่งอยู่ข้างโต๊ะเรียกทักไว้เสียก่อน

 

 

"เฮ้...! จะรีบไปไหนของนายน่ะ? ฟูจิ" คิคุมารุถามอีกฝ่ายอย่างไม่ทันตั้งตัวว่าเพื่อนเขาเป็นอะไรกันแน่

"ขอโทษนะ...เอจิ ฝากบอกโออิชิด้วยว่าวันนี้ฉันไม่ซ้อม"

"นี่...นายจะโดดชมรมเหรอ? อ้าว~เฮ้ย! ฟูจิ...ฟู... โถ่ ! ไปซะแล้ว" คิคุมารุถอนหายใจ แล้วพึมพำออกมา

"แปลกจังแฮะ...ทำไมวันนี้ฟูจิถึงไม่ยิ้มเลยนะ.....?"

------

 ถึงจะรีบร้อน แต่ฟูจิก็ไม่ลืมที่จะซื้อของฝากติดมือไปด้วยเผื่อเป็นข้ออ้างอะไรสักอย่าง
ถ้าเป็นไปได้เขาอยากจะลงมือทำด้วยตัวเองอยู่หรอก แต่กว่าจะทำเสร็จก็ไม่ต้องไปหาเทะสึกะกันพอดี

 บ้านของเทะสึกะแล้ว นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่มา บ้านนี้เป็นแบบทรงญี่ปุ่นอย่างเห็นได้ชัดเจน
โดยเฉพาะเมื่อมองจากภายนอก พอเดินผ่านเข้าไปก็เห็นสวนแบบญี่ปุ่นถูกจัดอย่างสวยงาม สะท้อน
ลักษณะนิสัยของคนบ้านได้เป็นอย่างดี

 ฟูจิพบเทะสึกะที่นอนซมเพราะป่วยอยู่ด้วยความเห็นใจ บวกกับความรู้สึกแปลกๆ นิดหน่อย
ที่ได้เห็นอีกฝ่ายในสภาพไร้แว่นตา ใบหน้าหล่อใสก็แดงระเรื่อเพราะพิษไข้ เป็นภาพที่เขารู้สึกประทับใจ
อย่างบอกไม่ถูก ภาพที่เทะสึกะดูอ่อนแอต่างไปจากปกติที่ดูเข้มแข็งอยู่เสมอ เขาชวนคนป่วยพูดคุย จน
เทะสึกะบอกกับเขาขึ้นมาว่า

"โดดซ้อมมาแบบนี้ เดี๋ยวพรุ่งนี้กัปตันทีมก็ลงโทษให้วิ่งรอบสนามเอาหรอก"

"โดดมาเฝ้าไข้พยาบาลกัปตันป่วยยังจะใจร้ายลงโทษกันได้ลงคออีกเหรอ?"

"ล้อเล่นหรอกน่า..." เทะสึกะยิ้มให้ทั้งที่มีสีหน้าเพลียๆ 

 

~ อืมม์...เทะสึกะคงจะไม่สบายจริงๆ นั่นแหละ ~

 

 ฟูจิคิด เพราะตามปกติไม่มีทางได้ยินเขาพูดคำนี้จากปากเขาแน่ๆ

"จริงๆ ซ้อมให้เสร็จก่อนแล้วค่อยมาก็ได้"

"ก็ฉันทนคิดถึงนายไม่ไหวนี่"

"อะ..อ่ะ...เอ่อ ฉันหมายถึง ฉันเป็นห่วงกลัวว่านายจะเป็นอะไรมากไหม เลยไม่มีกะใจจะซ้อมน่ะ"
แต่ว่าความเป็นจริงเขาก็เป็นห่วงเทะสึกะ ทั้งวันทีเดียวเลยล่ะ ในใจมันว้าวุ่นแทบจะไม่
เป็นอันทำอะไร ตั้งแต่ที่รู้ว่าเทะสึกไม่ได้มาโรงเรียน เขาได้แต่พยายามอดทน
แต่แล้วก็ทนได้แค่หลังเลิกเรียนเท่านั้น

.
.

 จริงสินะ...พักหลังๆ โรงเรียนที่เคยน่าเบื่อ

ได้แต่เฝ้ารอ ว่าเมื่อไหร่จะถึงเวลาซ้อมเทนนิสสักที

บัดนี้....กลับมีความหมายสำหรับเขา มากกว่านั้น...

.
.

 โรงเรียนที่ใครๆ ก็เบื่อหน่าย

ไม่อยากมา....

อยากให้อาจารย์งดสอน

อยากให้มีวันหยุดเยอะๆ

.
.

 แต่เขากลับตรงกันข้าม....

ดีใจทุกเช้าที่จะได้ไปโรงเรียน....

ไม่อยากให้มีวันหยุด....

ไม่อยากให้ถึงเวลากลับบ้าน....

เลิกชมรมทีไรก็ใจหายทุกที....

คงเพราะมีใครสักคน....

ที่อยากพบเจอทุกวันล่ะมั้ง....

 

 

<><><><> <><><><> <><><><>

 

หยุดคุยกันก่อน :

Talk 1 - เหมือนได้ยิน BGM ลอยมาแต่ไกล ประมาณว่า I know I can't smile without you.
You can't smile without me. เลยง่ะ

Talk 2 - ถ้ามีคนที่ทำให้เรารู้สึกกระชุ่มกระชวยใจแบบนี้ ไม่ว่าไปเรียนหรือทำงานก็ดีทั้งนั้นแหละน๊า แต่ตอนนี้ไม่มี Puppy love อย่างว่าเลยน่ะสิ ได้แต่คิดถึงหนู

เทะอย่างเดียว หนุ่มดีๆ ในชีวิตจริงก็ได้แต่ผ่านมาแล้วก็จากไปเท่านั้น เฮ้อ....

Talk 3 - แต่จริงๆ ถึงมีคนที่ชอบแบบนี้ ก็ไม่ได้ตั้งใจเรียนขึ้นร้อก...มัวแต่ใจลอยไปถึงไหนต่อไหนก็ไม่รุ

- มุข -

 

ในโรงเรียน. . .
คอร์ทเทนนิส. . .
ห้องสมุด. . .
ฯลฯ

* บนเตียง. . .

อ๊าย...ทาลึ่ง ! จิง

ปล. คนเขียนอะไรฟ่ะ เผาฟิค ตัวเองซะงั้น
แต่คู่นี้ก็อยู่ด้วยกันบ่อยจริงๆ นะไม่ว่าจะ Manga หรือ Anime
นับได้ครั้งไม่ถ้วนเลยอ่ะ ยิ่งโดจินก็ไม่ต้องพูดถึง
แต่อยู่ด้วยกันมากเท่าไหร่เราก็ยิ่งมีความสุขมากเท่านั้นแหละ
โฮะๆๆๆๆ  ^O^ 

<><><><> <><><><> <><><><>

 

รู้สึกว่าจะสั้นไปเนอะ... อยากอ่านต่อไหม?
ถึงไม่อยากก็อ่านต่ออีกสักตอนเถอะ พลีส...

 

SunShine - Part 3
By Nox

 

 ในเย็นวันหนึ่งที่ได้ไปเดินเที่ยวเล่นในเมืองหลังเลิกเรียน ก็กลับมีนักเลงในคราบนักเรียนอันธพาลมาหาเรื่องเทะสึกะกับฟูจิ เทะสึกะขอร้องอีกฝ่ายดีๆ

เพราะไม่อยากมีเรื่องและต้องใช้ความรุนแรงกัน แต่อีกฝ่ายก็ไม่ยอมและระรานเขาไม่เลิก แต่แล้วหนุ่มแว่นเด็กเรียนที่ดูไม่ชอบการต่อสู้กลับจับคนที่รูปร่างใหญ่

กว่าทุ่มข้ามสะโพกลงไปนอนกองกับพื้นอย่างง่ายดาย และสั่งสอนพวกที่เหลือไปคนละนิดละหน่อย ให้พอเจ็บตัวกันและล่าถอยไปเอง

 เทะสึกะปกป้องฟูจิและใช้วิชายูโดป้องกันตัว และปกป้องเขายิ่งดูสมกับเป็นผู้ชายเข้าไปอีก
ทำให้ฟูจิเอ่ยชมว่า

"นึกไม่ถึงเลยนะ...ว่าคนนิ่งๆ อย่างเทะสึกะจะเป็นวิชาต่อสู้ด้วยน่ะ" ดูๆ แล้วท่าจะเก่งกว่า โมโมชิโระหรือ
ไคโดที่ดีกว่าใช้กำลังเสียอีก เลยถามต่อด้วยความสนใจ

"ไปเรียนมาจากไหนเหรอ?"

"คุณปู่สอนมาตั้งแต่เด็กน่ะ"

"คุณปู่น่ะเหรอ? โห...ท่าทางจะเก่งน่าดูเลยนะ"

"เก่งสิ...ท่านเป็นครูสอนให้พวกตำรวจนี่หน่า"

"ว้าว! สุดยอดเลย ไม่เห็นรู้มาก่อนเลยนะเนี่ยะ"

"ท่านแค่สอนไว้ให้เราใช้ป้องกันตัว ไม่ได้เอาไว้หาเรื่องใคร คนสมัยนี้ชอบใช้ความรุนแรง ถ้าหลีกเลี่ยง
ได้ก็ควรหลีก แต่ถ้าเลี่ยงไม่ได้ก็จะได้เอาตัวรอดได้น่ะ" เทะสึกะคงเป็นพวกที่ไม่รังแกใคร แต่ถ้าถูก
รังแกก็ไม่ยอมเหมือนกันล่ะสินะ

"เอาไว้สอนให้ฉันบ้างสิ"

"ปะ...ไปให้คุณปู่สอนเองดีกว่ามั้ง นอกจากเทนนิส...ฉันก็สอนอะไรใครไม่เป็นหรอก"

"แต่...ฉันอยากให้เทะสึกะสอนให้นี่หน่า" ฟูจิหลุบตาสวยลงต่ำเหมือนน้อยใจ ทำให้อีกฝ่ายไม่อาจปฏิเสธได้
และถ้าให้ฟูจิป้องกันตัวเองได้เขาเองก็คงเบาใจขึ้นเหมือนกัน แค่ยิ้มอย่างเดียวคงไม่พอเอาตัวรอดได้หรอกนะ

"เอ่อ...แต่ถ้าแค่ป้องกันตัวขั้นต้นก็พอจะสอนให้ได้ล่ะนะ" ฟูจิหันมาจับมือใหญ่ด้วยความดีใจ หนุ่มแว่นก็ได้แต่คิดว่า

~ให้ตายสิเจอไม้นี้ทีไร ก็อดใจอ่อนไม่ได้ทุกทีเลยสินะ~

"ขอบใจนะ...สัญญาแล้วอย่าลืมล่ะ"

 

*=--=*=*=--=*=*=--=*=*=--=*

วันเสาร์ของเดือน....
ณ บ้านเทะสึกะ

 ถึงเวลาที่เทะสึกะต้องมาสอนยูโดให้ฟูจิตามที่สัญญาไว้ เมื่อเข้าสู่การสอนจริงๆ สอนไปสอนมา พอก็ถูกเนื้อต้องตัวฟูจิมากๆ เข้า บวกกับที่เห็นผิวขาว

เนียนในชุดยูโดใกล้ๆ ได้กลิ่นหอมจากร่างเล็ก ก็เล่นเอาตื่นเต้นจนเขาสมาธิกระเจิง ต้องไประงับอารมณ์ ก่อนที่จะกลับมาสอนต่ออยู่หลายครั้งทีเดียว โชคดีที่ฟูจิหัว

ไวสอนอะไรก็เข้าใจง่ายเลยไม่ต้องสอนซ้ำกันหลายที ไม่อย่างนั้นเขาคงทรมานน่าดู แม้จะเป็นเรื่องดีที่ทำให้ได้ใกล้ชิดกับฟูจิก็ตาม

 

<โดนฟีโรโมนของฟุจี้เล่นงานเอาซะแล้วป๋าเทะเรา>

 

.

.

 

 

เวลา 3 ทุ่ม 20 นาที

     วันนี้ซ้อมยูโดกันทั้งวันจนเหน็ดเหนื่อยกันมาก ยิ่งกว่าตอนซ้อมเทนนิสกันซะอีก เทะสึกะเลยลองออกปากชวนให้ฟูจินอนค้างที่บ้านด้วยกันเสียเลย จะได้ไม่ต้อง

เดินทางกลับบ้าน แต่ก็นึกไม่ถึงเหมือนกันว่าฟูจิจะยอมรับคำตกลงได้อย่างง่ายดาย

"ฟูจิคุง...นอนแบบนั้นได้แน่นะจ๊ะ? แม่ว่าไปนอนห้องที่ไว้รับแขกดีกว่าไหม?"

"ไม่เป็นไรหรอกครับ...ผมเป็นคนหลับง่ายอยู่แล้ว จะได้นอนคุยกับเทะสึกะเขาด้วยน่ะฮะ" หนุ่มน้อยที่ยิ้มแย้มกำลังจัดที่นอน ซึ่งปูอยู่ข้างเตียงเจ้าห้องอย่างร่าเริงอยู่

"ถ้าเธอต้องการล่ะก็...จะเอาแบบนั้นก็ได้จ๊ะ"

"ฮะ"

"มิตสึ..ลุกจากเตียงก็อย่าเผลอไปเหยียบเพื่อนเข้าล่ะ รู้ไหม?"

"ครับ"

"ฝันดีนะจ๊ะ...ทั้งสองคน"

"ราตรีสวัสดิ์ครับ"

 

หลังจากที่แม่ออกจากห้องไป เทะสึกะออกคำสั่งราวกับยังไม่ลืมหน้าที่กัปตันทีม

"ฟูจิ...มานอนบนเตียงซะ เดี๋ยวฉันจะนอนที่พื้นเอง"

"เอ๋? ไม่ดีหรอก ฉันไม่อยากแย่งเตียงใครนะ"

"นายมาค้างด้วยทั้งทีจะให้นอนที่พื้นได้ยังไงเล่า"

"ฉันไม่ถือหรอกน่า ก็ฉันอยากมาค้างเองนี่"

"เดี๋ยวก็ปวดหลังหรอก..." ร่างสูงเอ่ยด้วยความเป็นห่วง

"ห่วงตัวเองก่อนเถอะ"

"ฉันไปเข้าแคมป์บ่อยๆ พื้นแบบไหนก็นอนได้ทั้งนั้นล่ะน่า"

"ไม่งั้น...เทะสึกะก็ขึ้นมานอนบนเตียงด้วยกันสิ"

"บ้าน่าเตียงแคบๆ แบบนั้น จะนอนเข้าไปได้ยังไง!?"

"ก็เราไม่ใช่สามี-ภรรยากันนี่เนอะ"

 แต่พอสิ้นคำจู่ๆ เทะสึกะก็เดินออกไปนอกห้องเสียดื้อๆ ทำเอาฟูจิหน้าเสีย จะโกรธก็ไม่แปลกหรอกนะ เรื่องแบบนี้เอามาพูดเล่นกับคนอย่างเทะสึกะได้ยัง

ไงกันเล่า ว่าจะนอนคุยกันสนุกๆ ซะหน่อยก็ดันทำเสียบรรยากาศเองซะได้นี่นะ

 ในขณะที่ฟูจิคิดว่าควรจะทำยังไง หรือจะไปขอโทษแบบไหนดี
ร่างสูงก็กลับเข้ามาในห้องอีกครั้งพร้อมฟูกที่นอนในอ้อมแขน

"กระเถิบไปอีกนิดสิ..."

"ที่มันแคบนะ ถ้าเผลอไปโดนเข้าก็อย่าว่ากันล่ะ"

"นึกว่าจะโกรธเรื่องเมื่อกี๊ซะอีก..."

"เปล่า...แต่ก็อย่าไปพูดแบบนี้กับคนอื่นเข้าล่ะ"

 นั่นสินะ...ผู้ชายสองคนนอนเตียงเดียวกันมันก็ดูแปลกๆ แต่ถ้านอนที่พื้นด้วยกันก็คงไม่เป็นไรหรอกนะ แล้วฟูจิก็ชวนอีกฝ่ายคุยไปเรื่อยๆ จนดวงตารู้สึกหนักๆ ลืมตาไม่ขึ้น แล้วผล็อยหลับไปโดยไม่รู้ตัว

.
.
.

 บรรยากาศยามเช้าช่างสดใส แม้ว่าแสงอาทิตย์จะไม่เจิดจ้าก็ตาม อากาศก็เย็นสบายจนไม่อยาก
ลุกจากที่นอนไปไหน แต่ด้วยหน้าที่ของแม่บ้าน อายานะก็จำต้องตื่นขึ้นเตรียมหุงหาอาหารเพื่อสมาชิกทุกคนในบ้าน เมื่อเตรียมตั้งสำรับอาหารเช้าเสร็จแล้ว เธอก็

แวะไปดูที่ห้องของลูกชายด้วยความสงสัยเพราะปกติ
คุนิมิตสึน่าจะตื่นนอนได้แล้ว เมื่อแง้มประตูห้องเข้าไปดูเธอก็ต้องอมยิ้มออกมา สร้างความสงสัยให้ผู้เป็นสามีที่ออกจากห้องนอนมาพบเข้า

"อ้าว~ สองคนนั่นยังไม่ตื่นกันอีกเหรอ? เดี๋ยวก็ถูกคุณพ่อดุเอาหรอก"

"ชู่ว์........"

 แม่บ้านสาวใช้นิ้วป้องปากไม่ให้อีกฝ่ายส่งเสียงดัง และชี้เข้าไปในห้องของลูกชายให้ผู้เป็นพ่อดูเอาเอง เมื่อคุนิฮารุมองเข้าไปก็เห็นภาพที่มิตสึกับฟูจิ

นอนอยู่บนฟูกที่ถูกปูเต็มพื้นห้อง ทั้งคู่นอนหันหน้าเข้าหากัน โดยที่หนุ่มน้อยหน้าหวานนอนทับแขนของลูกชายเขาอยู่ น่าแปลกที่เด็กเย็นชาอย่างมิตสึจะใส่ใจใคร

เป็นพิเศษแบบนี้ ก็ไม่แน่ว่าเพื่อนคนนี้อาจจะละลายความแข็งกระด้างของลูกชายเขาลงมาบ้างแล้วก็ได้

"สงสัยต้องหาเตียงใหญ่กว่านี้ให้มิตสึแล้วล่ะมั้ง...."

 ผู้เป็นแม่กล่าวอย่างอารมณ์ดีก่อนเดินจากไป และอีกไม่นานทั้งสองคนก็ตื่นขึ้นมา ด้วยความรู้สึกที่มีแต่คนทั้งคู่เท่านั้นที่จะเข้าใจ

 

(แค่เตียงไม่พอหรอกค่ะ...คุณแม่ เอาเรือนหอดีกั่ว เอิ๊กๆ)

+               +               +               +               +               +               +               +               +    

.

To be continue..................

.

 

ปล. มรึงเผาฟิคของมรึงไปหนาย...ยยย ไอ้ Nox

+               +               +               +               +               +               +               +               +    

 

เอาล่ะ...

มาถึงเวลาแจกเพลงเรียกเรตติ้งกันเล็กน้อยกับ

 

วงเฉพาะกิจ "Tachikiri Tai" ที่ประกอบไปด้วย...
ชิราอิชิ - พ่อมือพิษสุดหล่อขวัญใจชั้น...
ชูสึเกะ - สุดสวยขวัญใจเทะ...
ชิชิโดะ - สุดห้าวขวัญใจหมาโจ...
จิโตเสะ - Piyoko เอ้ย! ม่ายช่าย...ยย นั่นมันโดจินเทะฟู - ยางิวxบุนตะแหล่ว

 

 

Koi no Gekidasa Ecstasy

 

 

 

เพลงก็ผสมเสียงไปด้วยเสียงหล่อๆ สวยๆ ปนกัน แบบว่าพูดไม่ถูก ลองฟังเองก็จะรู้
ดนตรีก็เพราะ เป็นเพลงที่ฟังแล้วเพลินดีนั่นแหละ ปลุกใจใช้ได้
ทำนองฟังคล้ายๆ เพลงอะไรสักเพลงที่เคยฟังมาก่อนแต่นึกไม่ออก
อยากโหลดทั้งอัลบั๊มก็จิ้มลิงค์ไปสูบเอานะฮ้า~

 

Tachikiri Tai Single - Koi no Gekidasa Ecstasy

 

>Download<

 

 

นอกจากแจกรูปกับเพลง ไม่คิดจะแจกอย่างอื่นบ้างเหรอ?อย่างโดจินเงี้ยะ...
- แหะๆ แบบว่าถนัดสูบมากกว่าแจกง่ะ เลยขอบายดีกว่า เอาเป็นด้าน MP3 จะถนัดกว่าเยอะ
ถ้าหาอะไรดีๆ เจอก็คงได้แจกกันเรื่อยๆ ตามอารมณ์

 

<.>...... <.> ...... <.> ...... <.>...... <.> ...... <.> ...... <.>...... <.>

 

 

Contact (หลังไมค์) : nox.x@hotmail.com 

 

 

edit @ 13 Jan 2008 16:57:59 by ★♪_ Nox _♪★ รักเทะฟู, 28 กะหนุ่มแว่น

edit @ 22 Jan 2008 11:08:08 by ★♪_ Nox _♪★ รักเทะฟู, 28 กะหนุ่มแว่น