[Nox's Blog] illusionist who loves Meganes_Kun & Crazy Rikkaimyu ปุริ~

เปลี่ยน Avartar ฉลองฮิตเล็กๆ 41,014  ฮิต ยอดฮิตถล่มทลายมาก แค่เดือนนี้ก็ปาเข้าไปกว่า 7,604  ครั้งแล้ว ขอบคุณกันมากๆ เลย เราชอบรูปมากเลยนะ เป็นหนึ่งในรูปเทนิมิวที่ตอนคิดจะเอามาทำเป็น Hell Sub อยู่ แต่คิดๆ ดูแล้วปล่อยให้ภาพเคลื่อนไหวเล่าเรื่องราวดีกว่า เสียดายภาพตกขอบไปนิด น่าสงสาร...น้องดันอกหัก เหอๆ ยังไงก็ชอบคู่นี้แฮะ...ชอบให้น้องมะเป็นเสะ

รูปงานเมื่อวัน Comic Party # 10 เข้าไปดูที่ depend-on-me ก่อนนะ แล้วจะเอามาลงที่นี่อีกที ใช้ให้คุ้ม ได้ประจานหน้าตัวเองให้มากขึ้นอีก กร๊าก...กก

 

 .::ภาพ Cosplay มั่วนิ่ม::. รั่วๆ กับ Coffee Prince (Tenipuri) จากงาน Comic Party

http://depend-on-me.exteen.com/20080429/cosplay-coffee-prince-tenipuri-comic-party

 

บ่น....โหลดอัลบั๊มเพลงของ Kimeru มาฟังหมดแล้ว แบบว่าเพลงไม่ใช่แนวชั้นอ่ะ... ประมาณว่าดนตรีมันหนวกหูมากเลย (แล้วเจร๊อคเอ็งไม่หนวกหูกว่าเร๊อะ !) เพลงช้าพอฟังได้ สรุป...You got gay เอ้ย! game เพราะสุดแล้ว

 

 

 

สุดยอดคลิปริคไคแห่งปี 

  

แม้จะบ่นเรื่องยูทูปเจ๊ง แต่ยังต้องพึ่งมัน เพราะเราใช้ยูทูบราวกับเป็นพรีเซ็นเตอร์ของมันเลย ไม่คิดจะนอกใจไปใช้อย่างอื่นบ้าง ใช้กับทุกบลอค แถมยังทาง hi5 อีกอ่ะ.... 

 

ก่อนอื่นคาราวะคนทำคลิปแซ็ตเหล่านี้ แม้จะใช้เพลงเดียวกันตลอด แต่ก็เด็ดทุกคลิปเลย m( _ _ )m

 

     

 

เพิ่งดูคลิปนี้ไป...เจิดจ้าอลังการ แสบตาสุดๆ ดูแล้วสครีมมากกกกกกกกก..... อ๊าก...กกกก ชอบริคไคมิวไม่ได้ดูแล้วจะเสียใจ เลยถอดอันเก่าออก

 

 

 

แล้วใส่อันนี้เป็นเพลงเปิดใน hi5 แทน จริงเวอร์ชั่นแรกเป็น Small Seigaku ที่เป็นสมาชิกเซชุนตอนเอ๊าะๆ นะ พวกปี 3 พวกปี 2 ก็มีภาพตอนปี 1  น้องมะก็รูปตอนเด็กกับพี่เรียวงะ แต่มันเจ๊งเลยเป็นการบังคับให้เราใช้ริคไคแทน 

 

คนเข้า hi5 เราที่ชอบริคไคมิว ถ้าเข้าตอนนี้ระวังตาบอดนะ...แค่ตอนนี้ก็ตายเกลื่อนหน้าจอกันไปหลายศพแล้ว

 

อันนี้แถม แม้เพลงจะประมาณไรเดอร์ แต่รูปกินขาดไปเลย มาจาก 1st Serve นะ

 

 

สุดท้าย แฟนมาสะ บาบะถึงกับคลั่งตาย.....ยยย โฮกกกกน่ารักน่าหม่ำทั้งคู่

 

 

 

และมาลงฟิคต่อหลังจากที่โดนทวงมานาน ลงเรยก็ได้ค๊า~~~~~ (ก่อนที่จะโดนเชือด)

.
.
.
.
.
.

 

จากคำถามคราวที่แล้วที่ถามไว้ว่า.....

เมื่อฟูจิเผลอเรียกเขาว่าเทะสึกะ ซาเอกิจะพูดอะไรต่อ? ระหว่าง...

1. มาเที่ยวกับฉันไม่สนุกเหรอ?
2. กำลังคิดถึงหมอนั่นอยู่สินะ
3. สนิทกันดีน่าอิจฉาจังเลยนะ
4. มีอะไรกับหมอนั่นหรือเปล่า?

อยากจะเฉลยว่า......
คำตอบมันไม่ได้อยู่ในนี้เลย (จะกวนติงไปไหนเนี่ยะ!) ไม่มีใครตอบถูกสักคน เย้ ! (โครม ! -- /me โดนถีบ) อ๋อย...อยากรู้คำตอบก็... อ่านตอนสุดท้ายของ Sunshine ต่อได้เลยครับพ้ม...

:=:=: :=:=: :=:=: :=:=: :=:=: :=:=:

Secret of my mind - ภาค 2 (Tezuka x Fuji)
SunShine - END
By Nox

"เมื่อกี๊นายเรียกฉันว่า...เทะสึกะ"

 เมื่อสิ้นสุดคำพูดของซาเอกิ ฟูจิก็ตกใจ ความอายก็เข้าครอบงำ
ดวงตาสีฟ้ากลอกไปมา แก้มขาวเริ่มเป็นสีแดงระเรื่อ
ริมฝีปากอ้าค้าง จนต้องยกนิ้วเรียวขึ้นปิด
แม้แต่ตัวเองก็ยังสงสัยว่า ทำไมถึงเรียกอีกฝ่ายผิดคนไปได้ ทั้งที่ทำใจไม่ให้
คิดถึงได้แล้วแท้ๆ แต่ก็หาคำตอบไม่เจอ เมื่อทำอะไรไม่ถูกใบหน้าหวานจึงก้มต่ำ
หลบสายตาของอีกฝ่ายที่จ้องมองมาอย่างวางตัวไม่ถูก

 ซาเอกินึกขำ ฟูจิอัจฉริยะแห่งเซชุนก็มีเวลาป้ำๆ เป๋อๆ ทำหน้าปั้นยาก
กับเขาเป็นเหมือนกัน เมื่อเห็นว่าฟูจิเอาแต่อายอ้ำอึ้งพูดไม่ออก
ซาเอกิก็นึกเห็นใจ เลยต้องให้การช่วยเหลือ

"ก็แน่ละสิ...มาเที่ยวกับคนอย่างผม มันจะไปสนุกเหมือนกับมาเที่ยวกับคุณเทะสึกะได้ยังไงล่ะ" หนุ่มหล่อมาดนายแบบกลับไปนั่งยองๆ หลบมุมใช้นิ้วเขี่ยพื้นไปมาอย่างน้อยใจ

"โธ่ ! โคจิโร่ล่ะก็....." ฟูจิเลยเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงสลด เหมือนพยายามแก้ตัวที่เรียก
นามสกุลอีกฝ่ายผิดคนไป

"คือ...ฉัน...เอ่อ..." ฟูจิพยายามหาข้อแก้ตัว แต่เขาก็อายเกินกว่าจะใช้ไหวพริบเอาตัวรอดในตอนนี้ได้

เฮ้อ...ผู้ชายดันมาคิดถึงเพื่อนผู้ชายด้วยกันมากเกินเหตุแบบนี้ จะแก้ตัวยังไงก็ฟังไม่ขึ้นหรอก ฟูจินึกอยากให้ซาเอกิ ลืมเรื่องบ้าๆ เมื่อกี๊ไปให้หมดจริงๆ

"ล้อเล่นหรอกน่า...ฉันเข้าใจ" ซาเอกิตบแขนฟูจิเหมือนบอกเป็นนัยๆ ว่าให้เลิกเขินได้แล้ว เพราะว่าเขาไม่ได้คิดอะไรมาก

"ก็นายกับฉันแทบไม่เคยมาเที่ยวกันแบบนี้เลยนี่นะ แต่คงจะมากับคุณเทะสึกะบ่อยละสิท่า ถึงได้เผลอเรียกเข้าเต็มๆ แบบนี้น่ะ" ซาเอกิรู้สึกสะใจเล็กๆ ที่ได้เอาคืนฟูจิอย่างจั๋งหนับ เพราะปกติฟูจิจะเป็นฝ่ายแซวเขามากกว่า

 

 แต่ฟูจิก็คิดว่ายังเป็นโชคดีของเขา ที่อีกคนยังเป็นเพื่อนนอกโรงเรียนอย่างซาเอกิ เพราะถ้าเป็นเพื่อนๆ ในชมรมอย่างเจ้าเอจิ หรือโมโมชิโระ เจ้าสองแสบนั่นล่ะก็ คงหาเรื่องล้อเขาไม่เลิกราง่ายๆ จนเขาคงไม่รู้จะเอาหน้าไปซุกไว้ที่ไหนแน่ๆ

"ถ้าอยู่กับคุณเทะสึกะแล้วมีความสุขก็ดีแล้วล่ะ..." คำพูดของซาเอกิฟังดูกำกวมชวนให้นึกสงสัย

"ทีแรกผมคิดว่าเขาพวกอึมครึม เคร่งเครียด อยู่ด้วยแล้วคงจะอึดอัด ไม่น่าคบหาด้วยเท่าไหร่ซะอีกแต่ถ้าเขาถึงขั้นทำให้ฟูจิคุงคิดถึงได้ขนาดนี้ คงเป็นคนที่ไปเที่ยวด้วยแล้วสนุกน่าดูเลยสินะ" ฟูจิก้มหน้าเปรยยิ้มออกมานิดๆ ก่อนบอก

"เทะสึกะไม่ใช่คนแบบที่เห็นกันอยู่หรอก จริงๆ เขาใจดีมากเลยล่ะ แต่ไม่ค่อยมีใครรู้..."
ได้ยินฟูจิพูดแบบนี้ซาเอกิก็พอเข้าใจความหมายแท้จริงที่แฝงอยู่ในพูดนั้นแล้ว ว่าฟูจิคิดยังไงกับเทสึกะ

"ฟังนะ...ฟูจิ ไม่ว่านายจะเป็นอย่างไร จะเปลี่ยนไปมากน้อยแค่ไหน? แต่อยากให้รู้ไว้อย่างนึงนะ...ว่ายังไง...นายก็ยังเป็น ฟูจิ ชูสึเกะ เพื่อนแท้ของผมอยู่ตลอดไปนะ ถ้ามีเรื่องหรือปัญหาอะไรจะเล่าให้ผมฟังก็ได้นะ ถึงช่วยอะไรไม่ได้แต่ผมก็พร้อมจะรับฟังเสมอเลยล่ะ"

"ขอบใจนะ...ซาเอกิคุง"

"ถ้ามีอะไรก็ฮัลโหลมาแล้วกัน" อีกฝ่ายโชว์ Sony Ericsson Z610i สีดำ ที่เพิ่งถอยมาให้ดู

"เอ๊ะ ! ซื้อมือถือแล้วเหรอ?"

"เมื่อกี๊เอง"

"แล้วทำไมไม่บอกก่อนเล่า จะได้แนะนำรุ่นดีๆ ให้"

"ของผมเอาแค่รับสาย-โทร.ออกได้ก็พอแล้วล่ะ จริงๆ ไม่อยากมีหรอก แต่เวลาสาวๆ มาจีบทีไรก็ชอบบ่นเรื่องที่ผมไม่มีมือถือทุกทีเลยน่ะ แต่ก็ดีตรงที่ติดต่อเพื่อนๆ ได้ง่ายขึ้นนี่แหละ"

"เสน่ห์แรงไม่เคยเปลี่ยนเลยน๊า..."

"แหมก็...เล่นแซวกันอย่างนี้เลยเหรอ? ผมเขินนะ" ซาเอกิเกาแก้มกับคำชมของฟูจิ

 ฟูจิคิดตามที่ซาเอกิบอกเทะสึกะเป็นคนที่เที่ยวด้วยแล้วสนุกงั้นเหรอ? ไม่เลยสักนิด ถ้าอยากสนุกจริงๆ เขาคงเลือกไปกับเอจิมากกว่า เพราะเทะสึกะจัดเป็นพวกที่น่าเบื่อเสียด้วยซ้ำ เขาแทบจะไม่ปริปากพูดอะไรทั้งนั้น ถ้าไม่ถามก็ไม่พูด บางทีแค่ถามอะไรเล่นๆ ก็ตอบอย่างเอาจริงเอาจังกับชีวิตเสียไม่มี ถ้าไม่รู้นิสัยก็คงอยู่ด้วยแล้วอึดอัดอย่างที่ซาเอกิบอกจริงๆ นั่นแหละ แต่ถึงจะอย่างนั้น เทะสึกะก็จะมีความห่วงใยคนที่ร่วมทางมาด้วยกันเสมอ คอยถามอยู่เป็นระยะๆ ว่า...

"คอแห้งไหม...?"
"หิวหรือยัง...?"
"เหนื่อยไหม...?"
"จะนั่งพักก่อนหรือเปล่า...?"

 ถึงจะเป็นคำพูดสั้นๆ ไม่กี่คำ แต่ก็ทำให้รู้สึกดีได้มากมาย... เห็นเย็นชาแบบนี้แต่เทะสึกะก็ใส่ใจคนอื่นมากกว่าที่คิดเยอะ แต่ถ้าเป็นไปได้...เขาอยากเป็นคนโชคดีเพียงคนเดียวที่เทสึกะทำแบบนั้นด้วยเท่านั้น

======

เทสึกะ อาจไม่ใช่คนที่น่าอยู่ด้วย.....เท่าไหร่นัก

แต่ก็เป็นคนที่ผม.....

ต้องการอยู่ด้วย.....

มากที่สุดต่างหาก

เมื่อไหร่กันนะ......?

ที่การไปไหนมาไหนกับเทะสึกะ

ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตไปแล้ว

เพราะเทะสึกะ....

จะอยู่ข้างๆ ผมเสมอ....

 

ไม่ว่าจะในโรงเรียน. . .

คอร์ทเทนนิส. . .

ห้องสมุด. . .

ระหว่างทางเดินกลับบ้าน. . .

ที่บ้านของผม. . .

ที่บ้านของเทะสึกะ. . .

ร้านซูชิของคุณทากะ. . .

โรงพยาบาล. . .

สนามที่จะต้องไปแข่ง. . .

สถานที่ไปเที่ยวทั้งในเมือง และนอกเมือง. . .

ไม่ว่าจะที่ไหนก็มีเทะสึกะอยู่ข้างๆ ด้วยเสมอ

เหมือนเงา. . .

เหมือนสายลม. . .

ที่วนเวียนอยู่รอบๆ กาย

เป็นคนที่อยู่ด้วยแล้วสบายใจมากที่สุด

ถึงจะเดาได้ยากว่าเขาคิดอะไรอยู่

เพราะเขาไม่แสดงออกทางสีหน้าเลย

แต่ผมก็ยังชอบนะ...ที่เป็นอยู่แบบนี้

ตอนนี้การได้อยู่เคียงข้างกัน

กลายเป็นที่พักใจที่ดีกว่าที่ไหนๆ ทั้งหมดไปแล้ว

จะว่าไปวันสำคัญต่างๆ ก็ได้อยู่ด้วยกันตลอด

ไม่ว่าจะสุดสัปดาห์หรือปิดเทอม

ก็ผ่านวันคืนเหล่านั้นมาด้วยกันเสมอ

 

อย่าได้เบื่อ...ที่ต้องเจอกันบ่อยๆ

อย่ารำคาญ ที่ฉันพูดมาก หรือเอาแต่ใจเลยนะ

ไม่จำเป็นต้องพูดคุยอะไรให้มากมาย

ขอแค่ได้หันไปแล้วเจอนาย....แบบนี้

ตลอดไป...ก็พอ

:=:=: :=:=: :=:=: :=:=: :=:=: :=:=:

"ทำอะไรอยู่น่ะครับ?" ซาเอกิทักชายหนุ่มใส่แว่นที่กำลังจะเดินผ่านหน้าเขาไปโดยไม่รู้ตัว เทะสึกะตกใจอยู่พอควรที่ถูกอีกฝ่ายยืนดักคุยกับเขา

"ฉ...ฉันแค่บังเอิญผ่านมาแถวนี้น่ะ" ซาเอกิคิดว่าอีกฝ่ายแก้ตัวฟังไม่ขึ้นเอาซะเลย เด็กเรียนเคร่งครัดระเบียบอย่างนี้น่ะหรือ? จะมาเดินท่ามกลางร้านเกมร้านการ์ตูนย่าน Akihabara แบบพวก Otaku ได้

"เล่นตามกันมาสามชม.ที่แล้ว เขาเรียกว่าบังเอิญเหรอครับ?"

"เห็นด้วยเหรอ?"

"อย่าดูถูกสายตาของผมเชียวนะ" ใช่...เคยเห็นมากับตาเหมือนกัน ตอนที่ไปเข้าค่าย การใช้สายตาของอีกฝ่ายนั้นร้ายกาจมากทีเดียว

"ผมไม่รู้หรอก...ว่าคุณจะตามฟูจิมาทำไม?"

"แต่เห็นพวกคุณสนิทกันดี ยังไงช่วงที่ผมไม่อยู่ก็ฝากดูแลเขาด้วยนะครับ"

"เพราะฟูจิเป็นคนสำคัญคนนึงของผม"

"นายหมายความว่า..." ยังไม่ทันพูดจบอีกฝ่ายก็ขอตัวเสียก่อน

"โอ๊ะ...ผมต้องไปแล้วล่ะ เดี๋ยวไม่ทันขึ้นรถเอา ลาก่อน...ไว้เจอกันที่สนามแข่งนะครับ"

:=:=: :=:=: :=:=: :=:=: :=:=: :=:=:

"นี่...ฟูจิ" โออิชิเอ่ยถามเพื่อนชายหน้าหวาน

"หึ?"

"เมื่อวานนายไปเที่ยวกับใครมางั้นเหรอ?"

"รู้ได้ยังไง?" ผู้ถูกถามลืมตามองอย่างข้องใจ ทำให้โออิชิเผลอหลุดปากกระซิบบอกความลับออกมา

"คือ...จริงๆ แล้ว เทะสึกะเขาฝากฉันมาถามนายน่ะ"

"เหรอ?"

"คิดว่าคงแอบตามนายไปน่ะ" แล้วฟูจิก็เล่าเสียงดังอย่างจงใจเผื่อให้คนที่แอบฟังได้ยินด้วย

"เมื่อวานซาเอกิเขาแวะมาทำธุระที่โตเกียว เราก็เลยแวะไปเดทกันมาด้วยน่ะ"

"อ้อ ! ขอตัวก่อนนะใกล้เข้าเรียนแล้ว เดี๋ยวจะเข้าห้องไม่ทัน" ฟูจิทิ้งท้ายให้ทุกคนขบคิดเป็นปริศนากันต่อไป รวมถึงผมที่อยากรู้คำตอบด้วย

"ซาเอกิเหรอ?" ทากะซังทวนคำอย่างนึกสงสัย

"เอ่อ...ใช่เจ้าคนหน้าหล่อโรงเรียนโรคคาขุรึเปล่าน่ะ?" คิคุมารุถามเพราะหมอนั่นดูดีที่สุดเขาเลยจำได้แม่น

"น่าจะใช่..." โออิชิตอบคู่หูตน

"ถึงจะเจอกันไม่กี่ครั้งแต่หมอนั่นก็สนิทกับฟูจิทั้งพี่ทั้งน้องเลยนะ" ทากะบอก

"แต่เอ...ทำไมต้องไปเดทกันด้วยล่ะ? คบกันตอนไหนน่ะ? ไม่เห็นรู้เรื่องเลย Nya~"

"ฟูจิเขาก็ลึกลับอย่างนี้แหละ ทำเอาพวกเราคาดไม่ถึงได้เสมอ" โออิชิตอบ

"เอาไว้ฉันจะล้วงความลับมาให้เอง แต่ถ้าได้คนหาข้อมูลเก่งๆ สักคนมาร่วมมือด้วยก็คงจะดี"
คิคุมารุมองคนใส่แว่นตาสี่เหลี่ยมอย่างมีเลศนัย

"เสียใจด้วยนะ....ฉันไม่ชอบคุ้ยแคะเรื่องส่วนตัวของชาวบ้านสักเท่าไหร่"

"เหรอ.......อออ?" ทุกคนทำเสียงล้อเลียนใส่มนุษย์ข้อมูล  (แล้วที่นายทำอยู่ทุกวันนี้มันอะไรน่ะ?)

"ถ้าฉันได้ข้อมูลอะไรเด็ดๆ มาล่ะก็ ฉันไม่ยอมบอกนายแน่ แบร่...รร" คิคุมารุแลบลิ้นปลิ้นตาเย้ยคืน

คำพูดของฟูจิยิ่งตอกย้ำภาพที่เทะสึกะได้เห็นกับตามาเมื่อวาน ภาพที่ทั้งสองคนเที่ยวเล่น และพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน และคำพูดนั้นที่ซาเอกิบอกกับเขาไว้

"ผมไม่รู้หรอก...ว่าคุณจะตามฟูจิมาทำไม?"
"แต่เห็นพวกคุณสนิทกันดี ยังไงช่วงที่ผมไม่อยู่ก็ฝากดูแลเขาด้วยนะครับ"
"เพราะฟูจิเป็นคนสำคัญคนนึงของผม"

โดยเฉพาะประโยคสุดท้ายที่ยังคงดังก้องอยู่ในหู
ดูเหมือนแค่เพื่อน... แต่หากฟูจิยืนยันเองแบบนั้น มันก็คงไม่อาจจะเป็นอย่างอื่นไปได้

 

คงจะไม่มีทางอีกแล้วใช่ไหม?
ที่แสงอันอบอุ่นเจิดจ้านั้น
จะโอบกอดภูเขาน้ำแข็งได้

 

:=:=: :=:=: :=:=: :=:=: :=:=: :=:=:

"ฉันไปก่อนนะ..." เด็กหนุ่มหน้าหวานผู้มีดวงตาสีฟ้าเอ่ยบอกกับสมาชิกที่อยู่ในห้องเปลี่ยนเสื้อกันทุกคน

"อ่า...โชคดีนะ ฟูจิ"

แต่ละคนตอบกลับแบบไม่ทันตั้งตัว ยังคงแปลกใจกันไม่หายที่เด็กหนุ่มอัจฉริยะผู้นี้ มักจะรีบปลีกตัวหลังเสร็จกิจกรรมในชมรมทันที ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนก็ไม่ได้รีบร้อนที่จะไปไหนมาไหนเลย  แล้วพักหลังๆ เป็นต้นมารอยยิ้มสดใสที่เป็นเอกลักษณ์ก็เริ่มจะจางๆ หรือบางครั้งก็เลือนหายไปเลย ทำเอาบรรยากาศในชมรมพลอยแย่ลงไปด้วย ทั้งๆ ที่ทุกคนตั้งใจว่าจะพาไปเลี้ยงฉลองกัน ที่วันนี้จะได้เข้าชมรมเป็นวันสุดท้ายก่อนปิดเทอมใหญ่กันแท้ๆ

ยิ่งเพื่อนที่สนิทกับฟูจิมากอย่างคาวามูระก็ยิ่งเป็นห่วงมาก ที่เพื่อนของเขาเปลี่ยนไปมากถึงขนาดนี้ แต่ก็พอจะระแคะระคายอยู่ว่าเกิดจากสาเหตุใด

"ทะเลาะกับฟูจิอยู่เหรอ? เทสึกะ...." เด็กหนุ่มจอมพลังเดินเข้าไปถามเพื่อนผู้เงียบขรึมเกินเด็กในวัยเดียวกันเอาดื้อๆ

"ก็ประมาณนั้น"

"แย่หน่อยนะ"

"อืมม์..."

"แล้วจะปล่อยให้มันค้างคาอย่างนี้อีกนานแค่ไหนกัน?"

"??" หนุ่มใส่แว่นหันไปมองอย่างข้องใจ แต่ก็ไม่มีคำใดหลุดออกมาจากปากเขา

"ทำอะไรเข้าสักอย่างสิ..."

"จะให้ทำอะไรได้เล่า?" ผู้เป็นกัปตันพูดอย่างหนักใจ

"ก็ทำอะไรสักอย่าง.... ที่นายคิดว่าถ้าไม่ได้ทำแล้วจะเสียใจไปตลอดชีวิตน่ะสิ"

".........."

"ถึงจะเจ็บปวดแต่มันก็เป็นประสบการณ์และความทรงจำที่ดีนะ...ความรักน่ะ" คาวามูระพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนที่จะเดินจากไป ทิ้งให้อีกฝ่ายได้คิด

'อะไรสักอย่าง ที่ไม่ได้ทำแล้วจะเสียใจไปตลอดชีวิต' งั้นเหรอ?

สำหรับเขาแล้ว...ก็มีอยู่สิ่งเดียวเท่านั้น ในตอนนี้

:=:=: :=:=: :=:=: :=:=: :=:=: :=:=:

เทะสึกะรีบวิ่งออกมาจากชมรม โชคดีเมื่อคนที่เขามองหายังไปไหนไม่ไกล จึงรีบเดินไปดักหน้าแล้วบอก

"ฟูจิ...ไปกับฉันหน่อยได้ไหม?" ฟูจิช้อนดวงตาสีฟ้าขึ้นมอง พักหลังคนตรงหน้านี้ไม่มีรอยยิ้มให้ผมเลย

"ทำไมฉันต้องไปกับนายด้วย"

 ผมไม่พูดอะไรอีกเขาคว้าข้อมือเล็กมาแล้วพาเดินไปด้วยกัน จนกระทั่งมาถึงสวนสาธารณะที่ขาวโพลนเพราะถูกปกคลุมไปด้วยหิมะ ฤดูหนาวปีนี้ช่างยาวนานกว่าทุกปีที่ผ่านมา ผมมั่นใจพอว่าตรงนี้ไร้ผู้คน จึงปล่อยมือเย็นเฉียบ ก่อนดึงผ้าพันคอออกแล้วพันรอบคอให้ฟูจิแทน เขาทำท่าไม่พอใจนิดหน่อยแต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธผ้าพันคอผืนนั้น

"นายยังโกรธฉันอยู่?" ผมเริ่มต้นพูด
"เปล่าสักหน่อย" หน้าตาหวานไร้อารมณ์ตอบกลับมาในทันที
"แล้วท่าทางแบบนี้มันหมายความว่ายังไง?" ผมตอบกลับด้วยหน้าตาไร้อารมณ์ไม่ต่างกัน แต่ภายในใจมันช่างน่าอึดอัดและขุ่นเคือง
"นายจะใช้แขนของนายแข่งกับใครมันก็เรื่องของนาย"
"เพียงแต่เสียแรง....ที่ฉันเป็นห่วงนายมาตลอดก็เท่านั้น"

 ยังไงความรู้สึกนี้ก็คงส่งไปไม่ถึงคนตรงหน้า และก็จะไม่มีประโยชน์อะไร หากผมไม่พูดมันออกมา ตอนนี้ความรู้สึกทุกอย่างในใจมันเกินที่จะเก็บเอาไว้ได้แล้ว ถึงมันยากที่จะพูดออกไป แต่ก็ห้ามตัวเองไว้ไม่ได้แล้ว

"ฟูจิ" เขายังเอาแต่ก้มหน้าไม่มองผม

"ฉัน...........นาย"

 ผมสารภาพกับฟูจิเบาๆ แต่มันเบาเสียจนเหมือนเสียงลมพัดผ่าน ทำให้ฟูจิเหมือนไม่แน่ใจว่า ผมพูดอะไรกับเขากันแน่ หรือเขาจะคิดไปเองว่าผมพูดอย่างนั้นกับเขาจริงๆ

'คนอย่างเทะสึกะเนี่ยะนะ จะพูดคำๆ นั้นออกมา' เขาอาจจะคิดแบบนั้นอยู่ก็ได้

"ขอโทษนะ...เมื่อกี๊ฉันได้ยินไม่ชัด นายพูดอะไรออกมาเหรอ?"

รู้สึกเหมือนเสียแรงเปล่าที่พูดไปเมื่อกี๊ น่าจะพูดให้ชัดๆ ครั้งเดียวไปเลยดีกว่า

 เมื่อฟูจิขอให้ผมบอกอีกครั้ง ผมก็รู้สึกเขินเกินกว่าที่จะกล้าพูดออกมาได้อีก
จนทำให้ฟูจิเริ่มหงุดหงิด แต่ผมก็ยังคงไม่กล้าที่จะพูดอยู่ดี
"ฉันจะถือซะว่าไม่ได้ยินก็แล้วกัน" ฟูจิตั้งท่าจะเดินจากไป ผมไม่รู้จะทำอย่างไร ไม่อยากปล่อยโอกาสนี้ไปเลย จึงรวบตัวเขาเข้ามากอด และจูบเป็นการบอกแทน คงเป็นทางเดียวที่จะทำให้ฟูจิรู้ความในใจของผมได้

เมื่อฟูจิมีท่าทีตกใจ ผมจึงผละออกจากร่างเล็ก เพราะนึกกลัวว่าจะถูกรังเกียจขึ้นมา
"ขะ...ขอโทษ คือฉัน..." แต่ฟูจิกลับโอบกอดผมกลับอย่างแนบแน่นด้วยความอบอุ่นเช่นกัน จนจมูกของผมได้กลิ่นหอมๆ จากเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนนั้น แล้วฟูจิก็แซวผมขึ้นมา
"นึกว่าจะไม่ได้ยินคำนี้แล้วซะอีก ฉันรอฟังจนเหนื่อยใจแทนจริงๆ"
"................."
"ได้แต่รอแล้วรออีกว่าเมื่อไหร่ เทะสึกะจะพูดออกมาสักทีน๊า..."

 ฟูจิผละตัวออกจากอ้อมอกที่ซบ แต่เรียวแขนยังคงโอบรอบเอวของผมอยู่ ก่อนบอกต่อด้วยน้ำเสียง และสีหน้าที่จริงจัง
"ที่ผ่านมาฉันเองก็รู้สึกมีใจให้กับนายมาตลอดเหมือนกัน อยากจะเป็นอะไรกับนายที่มากกว่าเพื่อน"
"แต่ขอโทษนะ...." แววตาและน้ำเสียงของฟูจิเศร้าลง
"คือ...ความจริงแล้ว ฉัน~ไม่ได้ชอบนายหรอก"

 ผมทั้งช็อคและงงกับคำตอบที่ได้รับ แล้วที่ฟูจิพูดว่าอยากเป็นมากกว่าเพื่อเมื่อครู่นี้ล่ะ มันหมายความว่ายังไงกัน จะทบทวนไตร่ตรองดูเท่าไหร่ ก็ยิ่งไม่เข้าว่าอีกฝ่ายตอบรับหรือปฏิเสธผมกันแน่

 แต่ก่อนที่ผมจะหมดหวังมากไปกว่านี้ ฟูจิก็โอบรอบคอผมไว้ และมอบรอยยิ้มให้ ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่ผมคิดว่าสวยที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมาจากฟูจิ จนอดคิดไม่ได้ว่ามันไว้เพื่อผมโดยเฉพาะเท่านั้น
"เพราะใจของฉันมันบอกว่า ~รัก~ นายนะสิ ฉันถึงไม่ได้ชอบ แต่ฉันรักนายนะ...เทะสึกะ"
"จริงๆ ..." ผมว่าก่อนสารภาพเช่นกัน
"ฉัน...ก็เหมือนกันไม่ได้แค่ชอบนายหรอก...ขอโทษนะที่ไม่กล้าบอกว่ารัก ฉันกลัวว่านายจะรังเกียจน่ะ"
"ฉันต่างหากที่คิดว่าเทะสึกะไม่เคยนึกชอบฉันบ้างเลย อุตส่าห์เอาใจนายแทบตาย แต่นายก็ยังเอาแต่
นิ่งเฉยตลอดแบบนี้น่ะ"
"ฉันท้อไปกี่ครั้งต่อกี่ครั้งรู้ไหม? ไม่นึกเอะใจบ้างเลยรึไงกัน?"
"ฉันไม่กล้าเข้าข้างตัวเองหรอก" ผมบอกอย่างถ่อมตัว แต่ก็มีความสุขจนอดยิ้มออกมาไม่ได้เช่นกัน
"ไม่ว่าเรื่องเรียน เรื่องเทนนิส หรือจะเรื่องอะไรอีกมากมาย ฉันน่ะ...ก็ไม่เคยเอาชนะนายได้เลย
แต่มีอยู่เรื่องนึงที่ฉันอยากชนะนายให้ได้"
"อะไรเหรอ?" ผมตอบรับเบาๆ
"ฉันอยากชนะใจเทะสึกะน่ะสิ ฉัน...ทำสำเร็จรึยังล่ะ?"
"สำเร็จมาตั้งนานแล้วล่ะ เพราะฉันมัวแต่หลอกตัวเองอยู่ก็เท่านั้น"

"ฉันคิดมาตลอดเลยนะ นายมักจะใจดี...ยิ้มแย้มกับทุกๆ คน ฉันต้องทำยังไง? ถึงจะได้เป็นคนพิเศษของนาย"

"ต่อไปอย่าทำให้ฉันต้องไม่สบายใจแบบนี้อีกนะ"

"ฉันขอโทษ....ให้อภัยฉันได้ไหมล่ะ"

โกรธแค่ไหนก็ต้องให้อภัยล่ะนะ...

"พูดให้ฟังอีกทีได้ไหม...ฉันอยากได้ยินชัดๆ" เทะสึกะเลื่อนหน้าเข้าใกล้ และกระซิบบอกข้างๆ หู เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยจากริมฝีปากปากได้รูป

"ฟูจิ...ฉัน รัก นาย" เสียงเข้มๆ ที่บอกออกมาทำเอาเขาเกือบใจละลาย ทั้งดีใจ ปลาบปลื้ม ซาบซึ้ง
ใบหน้าหวานแนบลงกับไหล่กว้าง น้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัวทั้งๆ ที่ยังยิ้มอยู่

 

  ตั้งแต่วันแรกที่ได้พบเทะสึกะ

 ผมก็รู้อยู่เต็มหัวใจอยู่แล้ว

 ว่าชีวิตของผม . . .

 เกิดมาเพื่อเป็นของคนๆ นี้

 แต่ก่อน . . .

 ขอแค่ได้เห็นเทะสึกะอยู่ในสายตา

 แค่ได้ดูแลห่วงใยอยู่ห่างๆ ก็พอ

 แต่วันนี้ . . .

 กลับได้มากกว่านั้น

 ในหัวใจมัน . . . ช่างอบอุ่น

 และมีความสุขเหลือเกิน . . .

 

:=:=: :=:=: :=:=: :=:=: :=:=: :=:=:

บทส่งท้าย.........

 

ไม่ใช่ Fanart เรานะขอบอก 

 

"~เท็ต~สึ~ก่า~" ฟูจิเข้าสวมกอดร่างสูงใหญ่อย่างนึกสนุก และแนบแก้มใสกับแผ่นหลังเปลือยเปล่าของกัปตันทีม ที่กำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ในห้องชมรมกันตามลำพัง

"ฟูจิ....ปล่อย" เทะสึกะบอกอย่างเย็นชา และพยายามแกะมือเล็กที่ลูบไล้ผิวกายอุ่นของเขาอยู่

"ก็ฉันดีใจนี่...เปิดเทอมแล้ว เราจะได้เจอกันทุกวันเลย" ร่างบางยังคงสนุกกับการใช้ใบหน้าถูไปมากับแผ่นหลังที่แข็งแกร่งของอีกฝ่ายอยู่

"ใครเห็นเข้ามันจะไม่ดี"

"แหม...มากกว่านี้เราเคยทำมาแล้วไม่ใช่เหรอ?" แถมฟูจิยังเป็นฝ่ายหลอกล่อเองอีกต่างหาก เทะสึกะหน้าแดงเมื่อนึกถึงการกระทำในครั้งนั้น เมื่อหนุ่มหน้าสวยที่ตัวเองหลงรักมานาน มายั่วยวนอยู่ต่อหน้าเป็นใครจะไม่ตบะแตกกันบ้างล่ะ

"ฟูจิ ! " เทะสึกะตั้งท่าจะโกรธ เขาจึงใช้มารยาเรียกคะแนนสงสารเสียก่อน

"หรือว่านายเบื่อฉันแล้ว......." เพราะช่วงปิดเทอมที่ผ่านมา พวกเขาก็อยู่ด้วยกันตลอดเลยนี่นะ

"ปะ......เปล่า แต่อยู่ข้างนอกเราไม่ควรทำแบบนี้นะ" พอเห็นใบสวยเศร้าลง ร่างสูงก็ใจอ่อนขึ้นมา

"ฉันไม่อยากให้คนอื่นรู้"

 บรรดานักกีฬาตัวจริงที่ยืนรออยู่ข้างนอกเพื่อรอเข้าไปเปลี่ยนเสื้อพากันแอบโห่
"หูย...ยยยย"
"จนป่านี้หมอนั่นยังคิดว่าไม่มีใครรู้อีกเร๊อะ ! " คิคุมารุบ่น คนอื่นๆ ต่างก็พากันเห็นด้วย แค่เห็นท่าทีเป็นพิเศษของฟูจิที่มีให้เทะสึกะ แถมยังเกาะติดกันแจทั้งวันยิ่งกว่าคู่แร็กทอง ก็ทำให้ทุกคนก็รู้แล้วว่าความสัมพันธ์ของสองคนนี้เปลี่ยนไป แม้เทะสึกะจะพยายามปิดบังภายใต้ท่าทีที่เฉยเมยสักแค่ไหน แต่ฟูจิเหมือนจะทำตรงกันข้ามเสียมากกว่า

"เดี๋ยวฉันก็สั่งให้วิ่งรอบสนามซะหรอก ! " เทะสึกะใช้อำนาจของกัปตันทีมมาสั่ง เมื่อคนหน้าหวานไม่ยอมเชื่อฟังเขาสักที

"ไม่กลัว~ เพราะฉันวิ่งในหัวใจนายอยู่ทุกวันอยู่แล้ว"

"อ้วกกกกกกก"
"แหวะ..." ทุกคนนอกห้องเลี่ยนจัดต่างพากันแกล้งอาเจียน

"ปีนี้กัปตันของเรามากับความหวานชะมัดเลยแฮะ....." โมโมชิโระพึมพำกับตัวเองอยู่เบาๆ

 ความรักระหว่างกัปตันทีมมาดขรึมกับอัจฉริยะหนุ่มหน้าหวานในครั้งนี้ คงจะเป็นตำนานของชมรมเทนนิสเซย์งาคุไปอีกนานเท่านาน.........

 

F i n ~

 

<><><><> <><><><> <><><><> <><><><> <><><><> <><><><>

 

Sunshine Last Talk :

เฮ้อออออ~~~~~~

จบซะที้.....เอามาลงล่าช้าเพราะมัวแต่อู้ ไม่ยอมแต่งตอนจบสักที (^_^;)\ แบบว่าศิลปินจัด ไม่บิ้วท์อารมณ์แล้วแต่งไม่ได้น่ะ (ทำเป็นพูดดี จริงๆ แค่ขี้เกียจมากกว่า) ขอบคุณที่ถามไถ่กันเข้ามานะ แต่อย่าเพิ่งเสียดายไป เทะฟูของเรายังไม่จบแค่นี้ พยายามแต่งตามภาคออริจินัลไปอย่างไม่รีบร้อนจนเขาจบไปแล้ว แต่ของเราเพิ่งจะเริ่มต้นจริงๆ เองนี่เน๊อะ เพราะพวกเทะฟูก็เพิ่งจะขึ้นปี 3 เองสำหรับฟิคเรานะ

.

เผลอแป๊ปๆ ก็จบสองภาคล่ะ แต่กลับไปดูที่แต่งช่วงแรกๆ แล้วไม่พอใจผลงานนี้มากเลยอ่ะ _\"/_  ทำไมฝีมือชั้นอ่อนหัดอย่างนี้หนอ Orz เป็นคู่ที่ชอบสุดแท้ๆ แต่ดันแต่งไม่ได้ดั่งใจเลย

.

แต่เป็นไร...รอแก้ตัวในภาคใหม่แล้ว รับรองว่าสนุก เข้มข้นกว่าเดิมอีกหลายเท่าเลย ที่สำคัญ........หวานจ๋อยมาก คงถูกใจแฟนเทะฟูนะ (^_^)

.
.
.
.

Thanks for...........

ขอบคุณที่โลกนี้มีการ์ตูนดีๆ อย่าง The Prince of Tennis

ขอบคุณทุกๆ ตัวละครที่ทั้งหล่อ น่ารัก (หรือโหดไปบ้าง) ในเรื่องนี้

ขอบคุณหนุ่มๆ เทนิมิวที่เสริมสร้างกำลังใจ

เพื่อนๆ ที่ติ-ชม บวกทวง ทำให้เข็นฟิคจบจนได้

ขอบคุณ อ. Konomi Takeshi ผู้สร้าง The Prince of Tennis ขึ้นมา และเป็นผู้สรรค์สร้าง Tezuka Kunimitsu ขวัญใจของเรา ให้เราได้มีความสุขอยู่ทุกวัน

ขอบคุณทุกท่านที่อ่านฟิคของเรานะ คนที่คอมเม้นท์ให้ก็ขอบคุณมากหน่อย คนที่อ่านเฉยๆ ก็ขอบคุณเหมือนกัน แต่น้อยกว่านิดนึง....อุฮิ~  (^_~)

:=:=: :=:=: :=:=: :=:=: :=:=: :=:=:  :=:=: :=:=: :=:=: :=:=: :=:=: :=:=:

 

.
.
.

แล้วพบกันต่อใน

'Sunshine on Wintertime'

ภาคที่ 3 ของฟิคเทะฟูนี้นะ........บ้ายบาย

.
.
.
.

Contact :
nox.x@hotmail.com 

 

ปล. นั่งอัพมา 3 ชม.เพิ่งจะเสร็จ มัวทำอะไรของมันอยู่ฟ่ะ...!!!!!! อ้อ....มัวแต่โฮกกก บาชอนอยู่  บลอคบาชอนนี่เองที่ดึงเน็ตช้า....ยังสูบรูปไม่หมดเลยน๊า~~~~~

 

edit @ 30 Apr 2008 13:37:00 by ♣♪_ Nox _♪♣รักเทะฟู, 28 กะหนุ่มแว่น

edit @ 30 Apr 2008 13:50:25 by ♣♪_ Nox _♪♣รักเทะฟู, 28 กะหนุ่มแว่น

edit @ 30 Apr 2008 14:02:45 by ♣♪_ Nox _♪♣รักเทะฟู, 28 กะหนุ่มแว่น