ยังไม่หายป่วยเลยล่ะขอบอก...ทำไมอาการมันถึงได้หนักขึ้นเรื่อยๆ นะ หวั่นๆ ว่าจะไม่ได้ไปงาน J-Trends นะเนี่ยะ เพราะแค่จะออกจากบ้านก็ยังไปไหนได้ไม่ไกลเลย ทำอะไรก็ไม่ได้เต็มที่ น่าเบื่อสุดๆ เหลือเวลาอีกน้อยนิดแบบนี้จะหายทันไหมน้อ? กลัวบลอคว่างๆ เลยเอาฟิคตอนจบมาแปะให้อ่านกันแน

 

คอร์ทนี้หัวใจผมจอง (Devil in my heart )
By Nox

Devil episode ตอนจบ

 


 ยูตะผลักประตูบานใหญ่ของโบสถ์เข้าไป ถ้าคุณมิสึกิไม่ได้อยู่ที่นี่เขาเองก็ไม่รู้ว่าจะไปตามหาที่ไหนอีกแล้วเหมือนกัน แสงแดดยามบ่ายลอดเข้ามาตามกระจกโมเสกสีต่างๆ ทอสีสันให้กับบรรยากาศในโบสถ์ที่เงียบงันดูงดงามยิ่งขึ้น ที่นั่งจำนวนมากมายไร้ซึ่งผู้คนในยามที่ไม่มีการประกอบพิธี เขากวาดสายตาไปจนทั่ว

 

แล้วก็ต้องสะดุดตากับร่างของใครคนหนึ่ง ที่นั่งนิ่งอยู่บนม้านั่งตัวยาวเขาไม่ได้สวดมนต์ไม่ได้ขอพรอยู่แต่อย่างใด ผู้ที่เข้ามาทีหลังสืบเท้าเข้าไปเงียบๆ โดยปราศจากเสียงฝีเท้า ทำให้คนที่นั่งอยู่ก่อนไม่รู้ตัว จนกระทั่งถูกสวมกอดจากด้านหลังเข้า

 

"จับตัวได้แล้ว..."

 

"ยู...ยูตะ"

 

"ตอนนี้คุณน่าจะอยู่บนเครื่องบินแล้วไม่ใช่เหรอครับ?" ยูตะเดินอ้อมมานั่งชิดกับร่างบาง

 

"ไม่รู้...ไม่อยากไป เบื่อ..." มิสึกิพยายามเก็บอารมณ์ดีใจเอาไว้ ไหนๆ จะทำตัวเป็นคนดีไถ่โทษแล้วก็ต้องทำให้ถึงที่สุด

 

"ผมมีเรื่องจะบอกกับคุณมิสึกิน่ะครับ"

 

"ฉันไม่มีอะไรจะพูดกับนายแล้ว" ยูตะคุกเข่าลงต่อหน้ามิสึกิ และกุมมือเล็กที่เย็นเฉียบนั้นไว้แน่น

 

"ขอให้ผมได้บอกความรู้สึกที่ผมมีกับคุณมิสึกิสักครั้งเถอะน่ะครับ"

 

"แต่ฉันไม่ได้..." ยูตะรีบยกนิ้วขึ้นปิดริมฝีปากนุ่มเหมือนกลีบกุหลาบ เพื่อหยุดคำพูดของอีกฝ่ายเอาไว้

 

"อยู่ในนี้โกหกไม่ได้นะฮะ" มือเล็กปัดมืออีกฝ่ายออก ดูท่าว่าเด็กคนนี้จะเริ่มซึมซับความร้ายกาจของเขามาเสียแล้วสิ

 

"จะหลอกเรื่องไหนก็หลอกได้นะครับ...แต่ถ้าจะบอกว่าเลิกรักผมแล้วล่ะก็ ผมไม่ยอมถูกหลอกนะครับ"

 

"แล้วแน่ใจเหรอครับ? ว่าผมยังรักยูตะอยู่น่ะ"

 

"แน่ใจสิครับ...ต่อหน้าพระเยซูแบบนี้คุณมิสึกิกล้าปฏิเสธไหมล่ะครับ?"

 


~เจ้าเล่ห์นักนะ...ยูตะ บังอาจใช้ประโยชน์จากสถานที่เอาได้~

 


 มิสึกิคิด แต่ถึงจะโกหกคำพูดออกไปได้ เขาก็โกหกใจตัวเองไม่ได้อยู่ดี เพราะความ
รู้สึกในใจที่มีต่อคนๆ นี้ ก็ยังคงเหมือนเดิมอยู่

 


"ถึงจะสายไปหน่อย แต่ผมอยากบอกว่าผมก็รู้สึกแบบเดียวกันนะครับ"

 


"บอกได้ไหมฮะ ว่าทำไมถึงไม่ยอมไปฝรั่งเศส?" ยูตะลอบมองมิสึกิที่กำลังกัดนิ้วอยู่เงียบๆ  เวลาลำบากใจอีกฝ่ายจะชอบทำแบบนี้อยู่เสมอ

 

"ฉัน....ตัดใจจากใครบางคนไม่ได้ ฉันยังอยากอยู่ที่นี่" คนร่างเล็กสารภาพ

 

"ถ้าไม่อยากไปก็ไม่ต้องไปสิครับ จากนี้ผมจะเป็นฝ่ายดูแลคุณมิสึกิเอง"

 

"ถ้าทำไปเพื่อตอบแทนที่ผมเคยดูแลยูตะมาล่ะก็ มันไม่จำเป็นหรอก" ดูท่าอีกฝ่ายจะไม่ยอมเลิกดื้อง่ายๆ
ยูตะจึงต้องพิสูจน์ด้วยการกระทำ หนุ่มน้อยเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้ ครอบครองริมฝีปากชุ่มชื่นให้คนใจแข็งได้รับรู้ก่อนบอกย้ำให้แน่ใจด้วยคำพูดอีกครั้ง


"เพราะผมรักคุณมิสึกิต่างหาก"

 


น้ำตาใสไหลออกมาจากดวงตาคมสวย

 

.

.

 

  ทำไมนะ...ทั้งๆ ที่ทำร้ายคนๆ นี้

 ให้ต้องเจ็บปวดไปมากมายแล้วแท้ๆ

 เขายังจะได้รับการให้อภัยอีกงั้นเหรอ?

 ทั้งๆ ที่ไม่สมควรจะเป็นฝ่ายที่ได้รับความรัก

 จากดวงใจที่แสนจะใสซื่อ บริสุทธิ์นี้แท้ๆ

 น่าจะมีความสุข . . . .แต่กลับปวดใจเสียเอง

.
.

 

"แต่ผมก็ทำไม่ดีกับยูตะเอาไว้จริงๆ นะ ทั้งกลั่นแกล้งแล้วก็หลอกใช้ยูตะมาตลอดเลย"

 

"เรื่องพรรค์นั้นผมจำไม่ได้แล้วล่ะครับ...ผมจำได้แต่ฮาจิเมะคนที่เป็นภรรยาแสนดีของผมเท่านั้น"

 

"ผมเป็นคนดี เป็นคนรักที่ดีของยูตะไม่ได้หรอก"

 

"ก็เป็นคนรักร้ายๆ อย่างเป็นอยู่ก็ได้นี่ครับ ขอแค่คุณมิสึกิยังอยู่กับผมก็พอ"

 

"ได้จริงๆ เหรอ?"

 

"ได้สิครับ...เรามาเริ่มต้นกันใหม่เถอะนะครับ"

 


 มิสึกิลุกขึ้นและฉุดคนตรงหน้าให้ลุกขึ้นตาม ก่อนที่จะโผเข้ากอดคนที่เขารักอย่างสุดหัวใจอีกครั้ง ใบหน้าอาบน้ำตาซบลงกับอ้อมอกที่แสนอบอุ่น เหมือนความฝันที่วายร้ายอย่างเขาจะได้รักแท้มาครอบครอง ไม่อยากเชื่อว่าการกระทำของตัวเองจะมาสามารถเปลี่ยนใจผู้ชายคนหนึ่ง ที่ไม่เคยนึกชอบเขาเลยให้มารักเขาได้ ต่อไปเขาก็จะเก็บรักษาความรักนี้เอาไว้ด้วยชีวิตเลยทีเดียว

 

 

 


บ่ายวันหยุดที่แสนสดใส.....ณ บ้านฟูจิ

 

"ยูตะ...พี่เอาสตอเบอร์รี่มาอบเป็นทาร์ตล่ะ ลองกินดูสิ" พี่ชายคนโตของบ้านถือถาดขนมอบที่ทำจากผลไม้โปรดของน้องชายมาอวดอย่างภาคภูมิใจ ก่อนจะนั่งลงข้างๆ

 

"ทานแต่ของหวานมันไม่ดีต่อสุขภาพหรอกนะ ผมว่าทานสลัดทูน่านี่ดีกว่านะที่รัก" หนุ่มน้อยที่วัยเท่ากับชูสึเกะก็ไม่ยอมแพ้ แล้วเอาอาหารที่ทำสุดฝีมือมาให้ยูตะเช่นกัน

 

"เอ่อ...ไม่ทราบว่านายมาทำอะไรที่นี่รึ?...มิสึกิคุง" ฟูจิผู้พี่กัดฟันทักทายคู่กัด ซึ่งเป็นคนรักของน้องชายตน

 

"ก็มาดูแลสามีตามหน้าที่ของภรรยาน่ะสิครับ คุณพี่เขย"

 

"คุณมิสึ..กิ......" ยูตะอายหน้าแดงก่ำที่มิสึกิกล้าพูดแบบนี้ต่อหน้าพี่ของเขา

 

"ใครเป็นพี่เขยของนายกัน....?" อีกฝ่ายถามกลับอย่างไม่ไว้หน้า และเข้าไปแทรกระหว่างคนทั้งสอง

 

"หลีกไปเลยน้องชายฉัน...ฉันดูแลเขาได้"

 

"แต่ยูตะเขาไม่ชอบให้คุณพี่ดูแลเขาแบบเด็กๆ หรอกนะครับ น่าอึดอัดแย่"

 

"ต้องดูแลแบบแก่แดดอย่างนายรึไง...ถึงจะดีน่ะ" จะทำยังไงชูสึเกะก็ยังไม่ถูกชะตากับมิสึกิสักเท่าไหร่ โดยเฉพาะเรื่องที่คนๆ นี้ เคยทำร้ายน้องชายเขา และยังมาแย่งความรักของน้องไปจากเขาอีก เป็นเพราะคนๆ นี้นี่หละ เขาเลยยิ่งเป็นโรคหวงน้องหนักขึ้นไปอีก

 

"ผมว่าคุณพี่เอาเวลาไปดูแลหวานใจของคุณพี่เถอะนะครับ เรื่องดูแลยูตะปล่อยให้เป็นหน้าที่ของผมเอง"

 

"หรือจะสลับหน้าที่กันดีล่ะครับ คุณพี่มาดูแลยูตะ ส่วนผมจะดูแลคุณเทะสึกะให้" ชูสึเกะลืมตาขึ้นทำหน้า
บึ้งตึง ทันที บรรยากาศในบ้านเริ่มมีพายุก่อตัวขึ้น ฟ้าผ่าเปรี้ยงปร้าง

 

"ก็ลองแตะต้องเทะสึกะดูสิ ! นายจะไม่ได้มาเหยียบที่บ้านนี้อีกเลย แค่ยุ่งกับยูตะก็สุดจะทนแล้วนะ"
พี่เขยยื่นคำขาดอย่างโหดเหี้ยม

 

"โธ่~ หยุดเถอะ ผมจะกินทั้งสองอย่างเลยก็ได้ แต่อย่าทะเลาะกันนะครับ" ทว่าทั้งสองฝ่ายก็ดูจะไม่ฟังคำขอเขาเลยสักนิด

 

"งั้นกินของพี่ก่อน..."

 

"กินของผมก่อนดีกว่า..."

 

"ไม่ต้องของพี่ก่อน..."

 

"กินของหวานก่อนของคาวก็ไม่อร่อยสิครับ"

 

"สงสัยจะได้มี Match ล้างตาของคู่นี้อีกแน่" เทะสึกะที่เหมือนเป็นคนวงนอกแอบบ่นอยู่เบาๆ

 


 เฮ้อ...ขิงก็ราข่าก็แรง เหมือนนางเสือปะทะนางสิงห์ไม่มีใครยอมใครจริงๆ ถึงยูตะจะรู้สึกเขินอยู่สักหน่อยที่ได้รับความรักเพิ่ม แต่มีคนที่รักคอยเอาอกเอาใจอยู่ข้างๆ แบบนี้  เขาคงเป็นคนที่มีความสุขมากที่สุดในโลกแล้วล่ะ

 

 

It don't matter if you are....

Black or white.

Bad or Good.

You are still my beloved.

I will love you forever & ever.

 

 

~Fin~

 

 


Devil Last Talk : อึ๋ย...ยยยยยยยยยย~~~~ หลังจากดอง เอ้ย ! แต่งมาราธอนมาข้ามปี ในที่สุดฟิคเรื่องยาวนี่ก็จบได้สักที เป็นพล็อตเรื่องที่คิดแล้วโดนใจที่สุดในบรรดาฟิคปุริที่แต่งมาทั้งหมดเลยแหละ... ชอบตอนจบมากอ่ะ อ่านกี่ทีก็ยังชอบอยู่เลย ทีแรกก็หวั่นๆ นะ ว่าเรื่องของคู่นี้จะมีคนอ่านเหมือนเทะฟูรึเปล่า? ปรากฎว่ามี...ถึงคนจะอ่านน้อย แต่เค้าก็ชอบแบบว่าชอบกันมากๆ แค่นี้ก็ดีใจล่ะ... ผลงานอาจจะลวกๆ ไม่มีความละเอียดอ่อนไปสักหน่อย เพราะเรามีอารมณ์แต่งแค่นี้จริงๆ แหละ ฮ่ะๆๆๆๆ

 

อ้อ ! แล้วก็... เรามีโปรเจครีรันฟิคเรื่องนี้ด้วย แต่เป็นในเวอร์ชั่นของตัวละครอื่นนะ จะว่าเราทำตามกระแสเพราะอยากให้มีคนอ่านฟิคเรื่องมากขึ้นก็เอาเถอะ เราเป็นเจ้าของเรื่องนี้อยู่แล้ว เราก็มีสิทธิ์ดัดแปลงนี่นะ ไม่ใช่ว่า...'ว่าจะทำ' แต่ 'ทำไปแล้วตะหาก'

 

 

Photobucket  

 


ฟิคเทะฟูก็จบแล้วเหมือนกันให้ตายสิ ! ต่อไปจะเอาฟิคอะไรมาลงง่า... มีแต่ฟิคดองไม่พร้อมออกอากาศทั้งนั้นเลย (TTATT) ฮือๆ หาคนช่วยแต่งดีไหมเนี่ยะ? ปีใหม่ค่อยเริ่มขึ้นเรื่องใหม่ก็แล้วกัน ขี้เกียจิดตอนนี้ละ...

 


สำหรับคนที่รออ่านรวดเดียวจบก็โอเค...เราเดี่ยวเรามาจัดให้ทีหลังนะ ไม่ไหวแล้ว...

 

 

Photo Sharing and Video Hosting at Photobucket  

 

• ๐ • ๐( รวมแฟนฟิค The Prince of Tennis ทุกเรื่องใน n-o-x's blog )๐ • ๐ •
http://n-o-x.exteen.com/20080411/8226-8226-the-prince-of-tennis-n-o-x-s-blog-8226-8226-1

 

Contact :
nox.x@hotmail.com 

 

Comment

Comment:

Tweet

#6 By (171.100.233.198|171.100.233.198) on 2015-02-25 03:33

UWYY8w <a href="http://rcvcwtoggxmb.com/">rcvcwtoggxmb</a>, [url=http://rfkchruqkmta.com/]rfkchruqkmta[/url], [link=http://tjtbmpbbgrun.com/]tjtbmpbbgrun[/link], http://hhopfhehgwxc.com/

#5 By zvmpmtjunxm (91.214.45.63) on 2010-08-18 19:16

ไม่ได้มาอ่านนาน เลยมาเม้นเอาปี2010แล้ว - -" เอาเถอะเม้นช้าดีกว่าไม่เม้น 555 ชอบฉากทะเลาะกันแย่งยูตะจัง เรื่องนี้สนุกจริงๆ^^

#4 By MIMI (114.128.73.84) on 2010-01-09 22:32

อ้ายยยย จบน่ารักมากมายค่า....
นึกว่าจะเศร้าซะแล้วซิ
ประทับใจมากมายกับเรื่องนี้
ในที่สุดก็ออกมาเป็น ยูตะxมิสึกิ สินะ หึหึ
นึกว่ายูตะจะกลายเป็นเคะไปแล้วซะอีก
รอเรื่อง Timeless Love ต่อไปจ้า..

#3 By KAN (202.29.64.205) on 2009-12-25 23:25

อ้ายยน่ารักสุด ๆ ลุ้นตัวโก่งว่าตอนจบมันจะยูตะมิสึกิหรือมิสึกิยูตะรีบอ่านย้อนตั้งแต่ตอนแรก(รอโม่เอย์ต่อไป)

#2 By ~Chiaki~ on 2009-12-18 16:36

อ๊ายจบน่ารักมากเลยค่า
โฮะๆมีเทะฟูมาแจมด้วย ยูตะมิซึกิก็น่ารักไปอีกแบบนะคะ
ฟิคยาวจริงๆค่ะแต่สนุกcry อ๊ายตามอ่านมาตั้งนานแน่จบแบบแฮปปี้(?)ก็ดีใจจริงๆค่า
นึกว่าจะเศร้าซะแล้วสิ อ๊ายแต่จบน่าร๊ากก
ถ้าลองนับดูนี่สักร้อยกว่าหน้าได้เลยนะคะนี่ แฮ่ๆแต่ชอบค่า

#1 By :_[fuijmoto]_: on 2009-12-16 18:57