น๊อกซ์ : รู้สึกว่าตอนนี้จะเป็นโลหิตจางแหละ...เนื่องจากขุดโดจินที่ดองเก็บเอาไว้ในคอมมาอ่านเพื่อโละข้อมูลแบบ Non-Stop ก็เลยทำให้เสียเลือดออกทางโพรงจมูกมากไปหน่อย แต่ก็ได้ปลดปล่อยอารมณ์วายดี ยังมีความสุขกับวิถีชีวิตสาววายแบบนี้อยู่ต่อไป จะให้เลิกนี่...ยังไงก็คงทำไม่ได้จริงๆ

 


+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+
Timeless Love - 11th
+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+

By : = N o x =

 

 

              Photobucket

.

 


 พื้นถนนมีแสงส่องสว่างเฉพาะจุดที่อยู่ใต้แสงไฟ ทันทีที่ความมืดมิดปกคลุมไปทั่วท้องฟ้า หนุ่มร่างเล็กสะพายกระเป๋าแร็กเก็ตเดินนำหน้ารุ่นพี่ของตนผ่านสวนสาธารณะแห่งหนึ่ง โดยทิ้งระยะห่างไว้พอสมควร วันนี้ก็เหมือนกับทุกๆ วันที่ ได้สนุกกับการไปท้าดวลสตรีทเทนนิสเพื่อนำมาปรับปรุงการเล่นเทนนิสแบบคู่ของพวกเขา ช่วงนี้การที่โมโมะชิโระได้อยู่กับเอจิเซ็นเป็นเวลาบ่อยขึ้น นานขึ้น ถือเป็นเรื่องปกติ จึงทำให้ความรู้สึกที่มีต่อกันพลอยเป็นเรื่องปกติไปด้วย แค่ห่างๆ ต้องรุ่นพี่เอจิไป โมโมะชิโระก็รู้สึกว่าทุกสิ่งทุกอย่างรอบๆ ตัวมันช่างน่าอึดอัด ทั้งกายทั้งใจ เอาแต่นึกสัมผัสทางกายที่เคยมีให้กันและกันครั้งแล้วครั้งเล่า การสนทนาสนุกสนานที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มสดใส และเสียงหัวเราะ บางทีที่เขาติดใจผู้ชายคนนั้นมันอาจจะมีอะไรที่มากกว่าความสัมพันธ์ทางกายล่ะมั้ง

 


แต่จะคิดแบบนั้นไปในตอนนี้มันก็ไม่มีประโยชน์อะไรอีกแล้ว


เมื่อรุ่นพี่เอจิเห็นคนคนนั้นสำคัญกว่า


โดยที่มีเขาไปเพื่อฆ่าเวลาเท่านั้น


เขา...ไม่เคยอยู่ในสายตาของรุ่นพี่เอจิเลย

 


 โมโมะชิโระจ้องมองคนที่เดินอยู่ข้างหน้า เส้นผมเล็กละเอียดปลิวลู่ไปตามแรงลม ถ้าเป็นคนคนนี้น่าจะช่วยให้เขารู้สึกดีขึ้น เมื่อจิตใจมั่นคงกับคนที่ตัวเองชอบ ความสับสนที่มี...ก็น่าจะหายไปได้เอง


ท่อนแขนที่เต็มไปด้วยกำลังยื่นไปข้างหน้า รั้งคนที่กำลังเดินอยู่ให้เข้ามาแนบชิดอกกว้าง เอจิเซ็น เรียวมะชะงักและหยุดนิ่งในอ้อมกอดนั้น


"รุ่นพี่โมโมะ...?" แม้ทางเดินแถวนี้จะเงียบสงบไร้ผู้คนผ่านไปมา แต่ถ้ามีใครบังเอิญมาเห็นเข้า คงจะรู้สึกแปลกๆ กับการกระทำนี้


"เอจิ. . . . . . .เซ็น. . ." โมโมะชิโระกัดริมฝีปากไว้หยุดคำพูด ที่อาจจะเผลอหลุดไปอีกคำ แล้วเพิ่มแรงกอดให้แน่นขึ้น ร่างเล็กที่อยู่อ้อมแขนช่างน่าทนุถนอมนัก แม้จะต่างจากสัมผัสที่เขาคุ้นเคย เขาวางคางลงบนไหล่ของอีกฝ่าย ได้กลิ่นแชมพูบางเบาที่ข้างจมูก


~สมกับเป็นกลิ่นแบบเด็กๆ~


"รู้สึกดีไหม...?" ผู้เป็นรุ่นพี่ถาม


".....อึดอัด" คนร่างเล็กตอบเรียบๆ แบบหน้าตาย


"งั้นเหรอ?"


"มากๆ เลยด้วย" โมโมะชิโระจึงยอมปล่อยอีกฝ่ายแต่โดยดี


น่าแปลกที่แม้จะได้ยินคำตอบที่แสนเย็นชากลับมา แต่เขากลับไม่รู้สึกยินดียินร้ายอะไร แถมยังทำให้เข้าใจความรู้สึกของตัวเองได้มากขึ้นไปอีก มือใหญ่ขยี้ลงบนหัวเรียวมะอย่างแรง ก่อนที่คนขยี้จะบอกอย่างร่าเริง


"ฮ่าๆๆ ไม่มีอะไรหรอก...รีบกลับบ้านเถอะ ฉันหิวข้าวแล้ว"


"เจ็บนะฮะ...รุ่นพี่โมโมะ" เรียวมะกล่าวด้วยน้ำเสียงฉุนๆ แม้จะสงสัยในการกระทำของอีกฝ่าย แต่คนตัวเล็กก็ไม่ได้ให้ความสนใจไปมากกว่านั้น

 


เหมือนโชคชะตาเล่นตลก เมื่อทั้งโมโมะชิโระกับคิคุมารุ ต้องมาซ้อมคู่กันตามโปรแกรมที่รุ่นพี่อินูอิได้กำหนดไว้ ทั้งๆ ที่ทั้งสองคนยังมีเรื่องหมางใจกันอยู่ ในระหว่างซ้อมคิคุมารุแสร้งทำตัวตามปกติจนแทบไม่มีใครดูออก แต่โมโมะชิโระก็รู้แก่ใจดีว่ารุ่นพี่ของเขาต้องฝืนทนมากแค่ไหน และเขาก็ยังรู้สึกผิดกับอีกฝ่ายมากเกินกว่าที่จะพูดคุยกันตามปกติได้ ระหว่างที่อยู่ในห้องชมรมเงียบๆ กันตามลำพังเพื่อเปลี่ยนเสื้อกลับเป็นชุดนักเรียน โมโมะชิโระเฝ้ามองแผ่นหลังของคนข้างๆ อยู่นานจนกระทั่งอีกฝ่ายเปลี่ยนเสื้อเสร็จแล้ว จึงเรียกชื่อเพื่อรั้งตัวอีกฝ่ายเอาไว้ก่อน


"รุ่นพี่เอจิ......." เจ้าของชื่อไม่ตอบรับเขาเหมือนยามปกติ แต่ก็ยังยอมหยุดรอฟังว่าเขาจะพูดอะไร

"คือผม..." ถึงแม้จะลังเลที่จะบอก แต่แล้วเขาตัดสินใจพูดออกไป


"ผมชอบรุ่นพี่เข้าแล้วล่ะครับ..." โมโมะชิโระสารภาพไปตรงๆ เพราะไม่อาจจะเก็บความรู้สึกนี้เอาไว้ได้อีกแล้ว


"แต่ไม่ต้องลำบากใจไปหรอกนะฮะ ผมก็แค่อยากให้รุ่นพี่ได้รู้...."


"อย่าห่วงเลย.... ผมจะยังรักษาสัญญาที่ให้ไว้นะฮะ" โมโมะชิโระมองดูเหงื่อที่หยดจากปลายผมงอนซึมไปกับเสื้อที่รองรับมันไว้


"ขอแค่...ไม่เกลียดผม วางตัวต่อกันให้เหมือนเดิม...นะฮะ" ไม่มีแม้คำตอบสักคำจากอีกฝ่าย

เพราะคิคุมารุสับสนเกินกว่าจะพูดอะไรทั้งนั้น จึงไม่ได้พูดอะไรออกไปสักคำ ก่อนที่จะเดินออกจากห้องชมรมไป


.
.

 

โมโมะชิโระเปลี่ยนจากรอยยิ้มมาเป็นสายตาที่เศร้าหมอง

ไม่รู้ว่าตัดสินใจถูกหรือไม่ที่บอกความรู้สึกออกไป

ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีเลย

......สักนิดเดียว......

เขาช่างกล้าเสียจริง....

ที่ไปสารภาพรัก ทั้งๆ ที่ยังไม่ได้รับการให้อภัย

จากอีกฝ่ายแบบนี้เลยด้วยซ้ำ....

เขาเองก็คง......ต้องรอคำตอบ

จากการวางตัวของอีกฝ่ายที่จะมีกับเขาต่อไป

ได้แค่นี้เท่านั้น..........................

 

.

To be continue..................

.

 

 

OverTime Talk : "เอจิ. . . . . . .เซ็น. . ." ตั้งใจให้โมโมะพูดว่า Eiji-senpai อยู่หรอกแต่ยังไงก็พิมพ์ไม่ได้ง่า...
อึดอัดแทนอิโมะซะจริงๆ ฮือๆๆๆ TT^TT ให้แต๊ะอั้งน้องมะหน่อยนึงเป็นการปลอบใจก็แล้วกัน (เกี่ยวม้าย???)


• ๐ • ๐( รวมแฟนฟิค The Prince of Tennis ทุกเรื่องใน n-o-x's blog )๐ • ๐ •
http://n-o-x.exteen.com/20080411/8226-8226-the-prince-of-tennis-n-o-x-s-blog-8226-8226-1

 

.

 

edit @ 28 May 2010 11:59:31 by ♣_ Nⓞ✖_♣ =

Comment

Comment:

Tweet

อยากคิดมากน่ะโมโมะ...เรายังอยู่ตรงนี้(โดนตบ)

รอตอนต่อไปนะคะสงสารโมโมะง่ะ

#4 By ~Chiaki~ on 2010-05-29 08:11

อ่ะแหม.....พูดอยู่ฝ่ายเดียวไม่รับฟังคำให้การ เอ๊ย คำตอบของเอจิเซมปัยเลยหรือ???

สู้ๆนะ โมโมะชิโระ!! สักวันนึงนายจะเข้มแข็งขึ้น

#3 By Where is My Dream?! on 2010-05-29 00:07

โมะอยาพึ่งคิดมากลูก

งื้ดอยากอ่านต่อ กลัวโมโมะเสียใจT^T

จะรอตอนต่อไปนะคะขอบคุณที่แต่งมากฝากกันค่า*-*

#2 By :_[fuijmoto]_: on 2010-05-28 17:06

เม้นค่า.. คนแรกรึเปล่า???
ติดตามเรื่องนี้อยู่ค่ะ

สนุกมากเลย
มาต่อเร็วๆนะคะไรท์เตอร์

#1 By BelL" (183.89.236.128) on 2010-05-28 14:02