รักเขาข้างเดียว

เหมือนจะทำให้เขาเจ็บปวดเวลาทำให้เขารู้ว่ารัก (เพราะเก็บความรู้สึกไม่อยู่)

ต่างก็รู้ดีว่ามันเป็นไปไม่ได้...

แต่เวลาได้พูดคุยกับเขามันมีความสุขมากๆ แต่เวลามีปัญหาก็ทำให้เสียใจ เสียน้ำตามากมายเหมือนกัน

 

 

เฮอะๆ อารัมภบท ถึงฟิค หรือชีวิตตัวเองกันแน่ฟร่ะเนี่ยะ....อย่าไปใส่ใจนักเลยอ่านฟิคต่อเหอะ

 

+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+
Timeless Love - 12th
+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+

By : = N o x =

 

 

 

              Photobucket

.  


"เอจิเซ็น....วันนี้โมโมะไม่มาเหรอ?" ทากะหันไปถามตัวจริงปี 1 ที่เพิ่งแข่งจบด้วยคะแนนที่ชนะขาดลอย


"ไม่รู้สิฮะ...เมื่อเช้าก็ไม่ได้มารับ" แล้วเอจิเซ็นก็เดินจากไปเพื่อหาแฟนต้าดื่มให้สบายอารมณ์


"จะอะไรซะอีกล่ะ.....ทำใจที่แพ้เมื่อวานไม่ได้อีกซะล่ะม๊าง" คิคุมารุคาดเดา


"น่าเป็นห่วงนะ ถ้าแพ้อีกแมชท์เดียวล่ะก็....." โออิชิกล่าวด้วยความห่วงใยรุ่นน้องที่หายตัวไป


"ที่ไม่มาซ้อมก็น่าเป็นห่วงเหมือนกัน เดี๋ยวก็ถูกสั่งวิ่ง 100 รอบอีกจนได้" ทากะบอก


"ฝีมือก็แย่ ยังชอบท้อแท้อีก ไม่ได้เรื่อง....." คิคุมารุพูดไปแบบไม่ทันคิด


"เอจิ ! " โออิชิส่งเสียงปรามเบาๆ


"หรือว่าไม่จริง หมอนั่นชอบทำตัวน่าเบื่อ ไม่เข้าท่า เห็นแล้วเซ็ง...."


"เอ-จิ !!! " โออิชิขึ้นเสียงอย่างโกรธเกรี้ยว คู่หูของเขาจำต้องหยุด มิฉะนั้น....คงจะได้ทะเลาะกันแบบคราวนั้นอีก นึกแล้วเจ็บใจนัก....ก็เพราะต้นเหตุมาจากเจ้าโมโมะอีกนั่นแหละ


"ปึง.....งงง !!!!!!! " โออิชิเขวี้ยงลูกเทนนิสในมือกับลูกกรงคอร์ทอย่างหัวเสีย อีกฝ่ายจึงรีบเข้าไปง้อทันที


"โอ..อิชิ......ฉันขอโทษ" คิคุมารุกล่าวอย่างสำนึกผิด


"ฉันไม่ชอบให้นายพูดแบบนี้"


"งั้น....ฉันก็จะไม่พูดอีก อย่าโกรธกันเลยน๊าาาา......นะ" หนุ่มผมแดงงอนง้อเกาะเกี่ยวแขนหนุ่มหัวไข่ ท่าทีน่ารักของเขาก็ทำให้โออิชิใจอ่อนลงได้เสมอ แต่เขาหารู้ไม่ว่า....

 

 ชายหนุ่มที่ยืนอยู่นอกคอร์ทกำมือแน่นจนเล็กจิกเข้าไปในเนื้อ รู้สึกสูญเสีย สูญสิ้นไปทุกอย่าง เขาแพ้รุ่นพี่โออิชิทั้งในและนอกสนาม 'ในสนามแพ้เพราะขาดสมาธิในเกม ส่วนนอกสนามก็แพ้แบบไม่มีทางสู้' ความหวังมันดับไปพร้อมกับคำพูดเหล่านั้นหมดแล้ว ถึงรุ่นพี่เอจิไม่ได้พูดตรงๆ ว่า 'เกลียด' แต่ก็ใกล้เคียง เขาบีบที่หน้าอกข้างซ้ายไว้แน่น

 


~ ให้วิ่ง 100 รอบ ยังไม่ทรมานเท่ากับที่ได้ยินคำพูดเมื่อกี๊เลย ~

 

เด็กหนุ่มวิ่งผ่านหน้าสมาชิกอีกสองคนของชมรมไป โดยไม่ทักทายหรือบอกกล่าวเสียก่อน


"โมโมชิโระ !?"


"ปล่อยมันไป...อินูอิ พรุ่งนี้ฉันจะสั่งมันวิ่ง 100 รอบเอง" ผู้เป็นกัปตันบอก


"นายนี่โหดกับรุ่นน้องชะมัดเลยนะ.....เทะสึกะ" อินูอิหยิบสมุดจดขึ้นจดบันทึก และตีค่าความโหดที่เพิ่มมากขึ้นของกัปตันทีมออกมาเป็นเปอร์เซ็นต์


"หรือนายจะวิ่งแทน..." ชายร่างสูงใส่แว่นกรอบสี่เหลี่ยมชะงักเล็กน้อยก่อนบอก


"เอ่อ....ไม่ดีกว่า เกรงใจ" (อึ้ม...เพิ่มขึ้น 24%)


"ก็วิ่งเพื่อสุขภาพไง....ใช่ไหมเทะสึกะ" ฟูจิเข้ามาอธิบายเสริมให้เข้าใจได้มากขึ้น


"ฉันแข็งแรงมากพอแล้วล่ะ"

 

 แล้วอินูอิก็เดินเลี่ยงไปหารุ่นน้องคนสำคัญของเขาเพื่อทำการฝึกพิเศษให้ด้วยอารมณ์ที่รื่นเริง กับการแค่ได้เจอหน้าของอีกฝ่ายเท่านั้น เป็นความสุขเล็กๆ น้อยที่เกิดขึ้นในแต่ละวันยามที่อยู่โรงเรียนนี้

 

 

 


"76...."


 โมโมชิโระนับจำนวนรอบที่ตัววิ่งวนอยู่รอบคอร์ทตามคำสั่งลงโทษของกัปตันทีม คราวก่อนวิ่ง
100 รอบ เพราะหายไป 3 วัน แต่คราวนี้แค่วันเดียวก็ถูกสั่งให้วิ่ง 100 รอบเช่นกัน


  'โทษฐานไม่รู้จักหลาบจำ' กัปตันเทะสึกะบอกกับเขาแบบนั้น


 ร่างกายหอบเหนื่อย เมื่อยล้า เหงื่อไหลโทรมไปทั่วร่าง กำลังจะเข้าสู่จุดที่ทรมานที่สุดของการวิ่งระยะไกลแล้ว ฮึ...ระยะไกลจริงๆ นะ 76 รอบนี่ก็ปาเข้าไปกี่กิโลฯ แล้วล่ะ? แต่ถ้าผ่านจุดนี้ไปก็จะวิ่งเข้าฌานได้ เป็นการวิ่งโดยไม่รู้สึกทรมาน เพราะร่างกายจะหลั่งสาร Endorphine ออกมาทำให้เกิดความสุข แต่ถ้าทำบ่อยๆ จะเกิดการเสพติดเอาได้


 แทนที่จะสบายขึ้นโมโมชิโระ ก็ต้องเจ็บปวดแทน เมื่อเขาเกิดเจ็บที่กล้ามเนื้อน่อง (Gastrocnemius ) ขึ้นมาเพราะเป็นตะคริว เด็กหนุ่มล้มลงกับพื้นกัดฟัน และบีบขาที่เจ็บแน่น แข็งแรงแค่ไหนก็ยากจะทานทน ใครที่ไม่เคยเป็นจะไม่รู้สึกถึงความทรมานนี้ ยามที่กล้ามเนื้อหดตัวเกร็งว่ามันปวดแทบทนไม่ไหว แม้แต่ผู้ชายตัวโตๆ ก็น้ำตาร่วงได้เหมือนกัน


อยู่ๆ ก็เหมือนใครมาดึงขา และถอดรองเท้าของเขาออก ทั้งยังยกขาเขาขึ้น พอตั้งใจเพ่งดูถึงได้รู้


"รุ่นพี่โออิชิ !? "


"ทนเจ็บหน่อยนะ...โมโมะ" โออิชิบอกและกดปลายเท้าที่จับอยู่ดันเข้าหาตัวอีกฝ่าย เป็นวิธีการแก้การเป็นตะคริวที่นิยมใช้กันมากที่สุดในหมู่นักกีฬา อาจจะทำให้ปวดมากขึ้นในตอนแรก แต่การยืดกล้ามเนื้อเป็นสิ่งจำเป็นในการแก้อาการเป็นตะคริว ต้องทำอย่างต่อเนื่องจนกล้ามเนื้อเริ่มยืด และคลายตัวลงอย่างช้าๆ โมโมชิโระนอนหงายหันหน้าหนีไปทางอื่น ต้องทนให้เขาจับดัดขา

 


~ ยิ่งอยู่ใกล้ๆ รุ่นพี่คนนี้ทีไรก็ยิ่งไม่ชอบเขา เพราะมันเพิ่มความรู้สึกเจ็บในใจขึ้นมาทุกที ~

 


 ทั้งที่อีกฝ่ายแสนจะใจดี ไม่เคยมีเรื่องบาดหมาง หรือไม่ถูกชะตากับเขาเหมือนเจ้าอสรพิษนั่นแท้ๆ มีแต่เขาที่คิดไปเองฝ่ายเดียวเหมือนคนบ้า


"เวลาวิ่งนายควรจะถ่ายน้ำหนักไปที่ส่วนอื่นบ้างนะ... กล้ามเนื้อส่วนเดียวจะได้ไม่รับภาระหนักเกินไป"


"ขอบคุณฮะ...." โออิชินวดขาให้เขาไปเรื่อยๆ แล้วสักพักก็เอ่ยขึ้นมา


"ฉัน.......ขอคุยเรื่องเอจิกับนายหน่อยจะได้ไหม?"


.

To be continue..................

.

 


 

 

OverTime Talk : ค่าความโหดของเทะสึกะนี่มันกี่เปอร์เซ็นต์ของนายกันฟร้า? อินูอิ (มาถึงก็ขโมยซีนชาวบ้านเค้าจริงๆ)
แต่ อูย...ยยย ดูท่าโมโมะจะงานเข้าละนะ เอาใจช่วยให้เคลียร์กับไข่คุงให้ราบรื่นหน่อยละกันน้อ...

 


• ๐ • ๐( รวมแฟนฟิค The Prince of Tennis ทุกเรื่องใน n-o-x's blog )๐ • ๐ •
http://n-o-x.exteen.com/20080411/8226-8226-the-prince-of-tennis-n-o-x-s-blog-8226-8226-1

 

 

edit @ 20 Jun 2010 21:29:06 by ♣_ Nⓞ✖_♣ =

Comment

Comment:

Tweet

อ่านแล้วเจ็บปวด เราแอบคิดว่าโออิชิแอบชอบโมโมะป่ะเนี่ย 5555 จนอ่านขอคุยเรื่องเอจิถึง อ๋อ คงไม่ใช่

#5 By ^-^ (223.205.10.209) on 2013-10-31 13:07

ค้างงงงง...

โออิชิ๊.. อย่าทำอะไรนู๋โมะนะ

>.<

#4 By PisceS (183.89.182.241) on 2010-06-25 20:08

ค้างเจ้าคะรอตอนต่อไปไม่ไว้แล้ว

#3 By ~Chiaki~ on 2010-06-22 17:17

หิ้หิ้ :-)

#2 By `nokjah.นกจ้า# on 2010-06-21 23:16

เรื่องไรอ่ะ เค้ามีเรื่องอะไรกันเหรอ

อยากรู้จังงงงงงงงงงงงงงงงงง

หรือว่า.................

#1 By secret dark on 2010-06-21 19:06