pot

 
นั่งจัดข้อมูลแล้วนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้ลงตอนจบของฟิคนี้เลย โฮะๆๆ เลยกลับมาลงต่อให้จบละ...
ใจจริงก็อยากกลับมาอัพบลอคนะ แต่ภารกิจมากเกินล้นมือ เลยมาไม่ได้จริงๆ
ถ้าอัพก็อาจจะเป็นเรื่องที่ไม่น่าสนใจมากพอด้วย แต่ถ้านึกอะไรขึ้นมาได้เมื่อไหร่จะเอามาอัพก็แล้วกันนะ
 
 

+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+
Timeless Love - 14th End
+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+

By : = N o x =

 

 

 

              Photobucket

.  

 


วันเปิดเทอม.............



    โมโมะชิโระยังนั่งอยู่บนจักรยานเพื่อรอใครบางคน ที่เขาต้องทำหน้าที่เป็นสารถีปั่นไปส่งถึงโรงเรียนให้ แต่มันนานมากจนเขาต้องตะโกนบอก


"สายแล้วนะ...เดี๋ยวก็ไปไม่ทันหรอก"


"รู้แล้วน่า!" อีกฝ่ายตะโกนกลับมาอย่างรำคาญ


"ขึ้นม.ปลายแล้วอย่าเหลวไหลนะจ๊ะ...ด่าหลิ๋ง" หนุ่มน้อยผมงอนแดงในชุดนักเรียนม.ปลาย เปิดประตูบ้านออกมาดัง 'ปัง!!' ด้วยความฉุนเฉียว


"ก็ใครเล่าที่มัวแต่เล่นบ้าๆ ทั้งคืนน่ะ" คิคุมารุโมโหที่คนนอนอยู่บนเตียงเดียวกัน ซึ่งคอยกวนใจทำให้เขาแทบไม่ได้หลับตลอดเมื่อคืน


"ก็แมวน้อยยั่วยวนผมทั้งคืนเลยนี่น่า ต้องเชยชมซะให้เข็ด"


"นายนี่มันทะลึ่งที่สุด" คนถูกแซวยกกระเป๋าแร็กเก็ต ตั้งท่าจะฟาดใส่คนที่อยู่บนจักรยานเพื่อเอาคืนสักที


"เอ้าๆ รีบไปกันได้แล้ว เดี๋ยวก็ไม่ทันหรอก ทาเคชิต้องไปส่งเอจิคุงที่แผนก ม.ปลายด้วยไม่ใช่เหรอ?"


"คร้าบ"


"ไปก่อนนะครับ...คุณแม่"


"เฮ้อ~ คู่นี้นี่เหมือนสามี-ภรรยาทะเลาะกันเลยสินะ"


ถึงคนรักของลูกชายเธอจะเป็นผู้ชายเหมือนกัน เธอก็ไม่อยากจะคิดถึงว่ามันเรื่องที่ผิดหรือถูกอีกต่อไป เพราะทั้งคู่ก็คบกันอยู่ในสายตาผู้ใหญ่ ยังคงเป็นเด็กดีและไม่ได้ชวนกันไปทำเรื่องแย่ๆ ให้หนักใจ เมื่อเห็นลูกมีความสุข เธอเองก็มีความสุขเช่นกัน


    นึกถึงวันที่ทั้งคู่เข้ามาขอคบกันแบบเปิดเผยให้คนในบ้านได้รับรู้ แล้วเธอยังรู้สึกขำอยู่เลย พ่อก็ตกใจ แทบช็อค ลูกๆ อีกสองคนก็เอาแต่ล้อเลียนพี่ชายคนโต ทั้งสองก็ได้แต่เขินอายบิดไปบิดมา ตอนนั้นออกจะเครียดอยู่สักหน่อย แต่พอย้อนกลับไปคิดแล้วก็ตลกดีเหมือนกัน



"เอ้า...ปั่นเร็วๆ หน่อยสิ ทีเจ้าเปี๊ยกซ้อนยังปั่นฉิวเลยนะ"


"ที่รักจ๋า...ตอนนี้คุณตัวใหญ่กว่าผมอีกนะ"


"ทีเมื่อคืนล่ะแรงเยอะนักไม่ใช่เหรอ?"


"จ้า...ฮันนี่" คิคุมารุถอนหายใจเสียงดัง ตกลงไอ้หมอนี่จะเรียกเขาว่าอะไรกันแน่


"สงสัยจัง นายก็เลิกเรียกฉันว่า 'รุ่นพี่เอจิ' แล้วทำไมไม่เรียก 'เอจิซัง' แทนล่ะ?"


"ไม่เอา...มันฟังคล้าย 'เอจิเซ็น' เกินไปน่ะสิ ชอบให้เรียกแบบไหนล่ะ ด่าลิ้ง, ฮันนี่, ที่รัก หรือว่า....'เอจจี้' ดีล่ะ?"


"ไม่รู้เว้ย! จะเรียกอะไรก็เรียกเหอะ อย่าไปเรียกแบบนี้ต่อหน้าคนอื่นก็พอ"



     และเมื่อถึงหน้าอาคารเรียนของ ม.ปลาย คิคุมารุก็พบกับเพื่อนสนิทของตนเข้าพอดี เลยกระโดดลงจากจักรยานอย่างคล่องแคล่ว แล้วเข้าไปกอดอีกฝ่ายด้วยความคิดถึง หลังที่ไม่ได้เจอกันนาน


"ฟู~จิ~ ดีใจจังที่ได้เจอน่ะ...." เจ้าของชื่อยังคงยิ้มอยู่ตลอดไม่เปลี่ยนแปลง พลางลูบศีรษะทักทายกลับ


"ไง...เอจิ โตขึ้นเยอะเลยน๊า~ โอ๋ๆ" ทั้งคู่จะสวมกอดกันอีกครั้ง ภาพหนุ่มน่ารักทั้งสองคนกอดเกี่ยวกันแน่นแฟ้นก็เป็นภาพที่น่ารักดี แต่กลับมีชายหนุ่มสองคนกระแอมไอขัดจังขึ้นพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย


"อะ...แฮ่ม" ทั้งฟูจิ และคิคุมารุถึงค่อยผละออกจากกันได้ แล้วผู้ที่เป็นเจ้าของหัวใจก็มายืนคุมอยู่ด้านหลังทั้งสองคน


"ได้เวลาไปสำรวจห้องเรียนใหม่แล้วนะ...คิคุมารุ" เทะสึกะกล่าวเสียงเข้มกลบเกลื่อนความหึงหวง


"Nya...แล้วบอร์ดติดประกาศของปี 1 อยู่ที่ไหนล่ะ?"


"ฉันไปดูมาให้แล้วล่ะ...เอจิอยู่ห้อง 5 ห้องเดียวกับคุณทากะล่ะ ส่วนโออิชิกับอินูอิอยู่ห้อง 3 น่ะ"


"เอ๋~ แล้วนายล่ะ?...ฟูจิ" หนุ่มสไมล์ลี่หันไปสบตากับหนุ่มแว่นที่ยืนอยู่ข้างๆ ก่อนบอก


"เราอยู่ห้อง 2 ด้วยกันน่ะ" มิน่า~ เทสึกะถึงได้ดูอารมณ์ดีชะมัด


"ห๋า~~ อย่างกัปตัน เอ้ย! รุ่นพี่เทะสึกะน่ะเหรอ? จะอยู่ห้อง 2 น่ะ ไม่อยากเชื่อเลย" โมโมชิโระบอกอย่างตกตะลึง อดีตกัปตันของเขาที่แม้จะจริงจังกับเทนนิสสักแค่ไหน แต่ผลการเรียนก็อยู่ในขั้นดีมากเสมอแท้ๆ


"เพราะฟ้าลิขิตน่ะ...เราถึงได้อยู่ด้วยกัน จริงไหม? เทะสึกะ"



    แท้ที่จริงแล้วมันเกิดจากความตั้งใจของทั้งสองคนต่างหาก เป็นการพบกันครึ่งทาง ฟูจิต้องพยายามเรื่องเรียนให้มากขึ้น ในขณะที่เทะสึกะก็ต้องพยายามทำคะแนนให้น้อยลง ฟูจิดีใจมากที่คนรักยอมทำตามคำขอ ยอมทิ้งความสมบูรณ์แบบไปเพื่อเขา และเพื่อฟูจิ....เทะสึกะจึงอยากทำอะไรสักอย่างให้บ้าง แต่บางทีมันก็อาจจะเป็นการทำเพื่อตัวเองด้วยก็ได้





    ในอาคารเรียนผู้คนแปลกหน้าที่ขวักไขว่กันอยู่เมื่อครู่นี้ เริ่มบางตาลงเมื่อรู้จักห้องเรียนของตัวเองแล้ว แต่หนึ่งในคนที่ไม่รู้จักเขาได้พบกับคนที่คุ้นหน้าคุ้นตาเป็นอย่างดี


"โออิชิ...." คิคุมารุทักคู่แร็กทองที่บังเอิญเจอกันตรงระเบียงทางเดิน


"อ้าว ~ เอจิ...." โออิชิทักเพื่อนรักกลับมาพร้อมกับรอยยิ้มที่อ่อนโยนเช่นเดิม


"หวัดดีนะเหมียว....."


"มีความสุขดีใช่ไหม?"


"อื้อ" คิคุมารุส่งรอยยิ้มสดใสให้เป็นการยืนยัน


"ตอนปิดเทอมโมโมะพาไปเที่ยวไหนมาล่ะ...."


"หลายที่เลย สนุกมาก...กกก...แล้วโออิชิล่ะ?"




    เสียงหัวเราะยังคงดังสดใสเหมือนในวันวาน

โชคดีที่ไม่เสียเพื่อนไป และโชคดีที่ได้คนรักมา

และถึงยังไงโออิชิก็ยังเป็น คู่แร็กทองที่ดีที่สุดสำหรับเอจิ ตลอดไป.........

~  F   i   N  ~





OverTime Talk : จบแล้ว สิ้นสุดสักที ฟิคที่ครั้งหนึ่งได้เคยแต่งสนองตัณหาตัวเองเอาไว้ ส่วนเรื่องอื่นๆ คงมีหวังได้ดองแหงๆ โดยรวมก็ชอบนะ คงเพราะมันแปลกดี ขอบคุณคนที่ตามอ่านกันมาโดยตลอดด้วย ที่เผลอปล่อยให้ค้างตอนจบกันมาตั้งนานนะ


• ๐ • ๐( รวมแฟนฟิค The Prince of Tennis ทุกเรื่องใน n-o-x's blog )๐ • ๐ •
http://n-o-x.exteen.com/20080411/8226-8226-the-prince-of-tennis-n-o-x-s-blog-8226-8226-1

 

 

.



Nox : อยู่ดีๆ ก็มาอัพ...ทุกคนลืมเรารึยังน๊า???
ทิ้งร้างบลอคไปนานมากๆๆๆๆๆ เท่าที่เคยเป็นมาเลย
กลับมาให้รู้สักนิดว่ายังมีชีวิตอยู่ จะว่าหมดไฟ หรือว่าภารกิจอีกทางนึงยุ่งมากเกินไปก็ได้ ร
วมถึงมีเรื่องเกิดขึ้นเยอะแยะมากมายด้วย จะพยายามกลับมาเคลียร์เท่าที่จะทำได้
สำหรับเรามันเป็นเรื่องยากที่จะหาอะไรมาอัพเกี่ยวกับปุริในตอนนี้ได้ด้วยอ่ะ
ยังไงจะพยายามจะมาจบฟิคเพื่อคนอ่านให้ได้ก็แล้วกัน...

 

 

+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+
Timeless Love - 12th
+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+

By : = N o x =

 

 

 

              Photobucket

.  

 

 

"อา..าาาาาาาาา" คิคุมารุส่งเสียงครางเมื่ออีกฝ่ายเข้ามาในร่างกายของตน


"โอ้ว...อึมมมม์" อีกฝ่ายเคลื่อนไหวอย่างเนิบนาบสร้างความพอใจให้


ทั้งสองฝ่ามือของคนที่อยู่เบื้องล่างดึงใบหน้าหล่อเข้ามาประกบจูบกับริมฝีปากของตน


    คิคุมารุนึกถึงตอนเป็นคู่นอนจะสัมผัสกันเพื่อความต้องการของตัวเอง อาจจะทำให้อีกฝ่ายรู้สึกตามไปบ้าง แต่เมื่อสัมผัสกันด้วยความรู้สึกรักหรือชอบที่มาจากใจ สัมผัสมันจะลึกซึ้ง และมีความหมายมากกว่านั้น เวลากอดกันเพราะรัก จะรู้สึกซึ้งใจมากกว่า แค่กอดตามความพอใจทางกาย เป็นการสื่อสารทางสัมผัสที่มีแต่คนรักเท่านั้นที่มอบให้กันได้ เวลาที่ได้เป็นหนึ่งเดียวทั้งกายและใจ แม้จะไม่รุนแรงถึงใจเหมือนแต่ก่อน แต่มันก็ทำให้รู้สึกดีมีความสุข ประทับใจไปกับทุกๆ สัมผัสที่มีต่อกันและกัน เมื่อสุขสมแล้วคิคุมารุก็ดึงอีกฝ่ายเข้ากอดแนบอก ความรู้สึกที่มีกับเขายิ่งเพิ่มพูนขึ้นในใจจนต้องบอกออกมา

 

 

 

 


................

 

 

 

 

 

............

 

 

 

 

 

 

 

.......

 

 

 

 

 

....

 

 

 

 

 

..

 

 

 

 

.



"โมโมะ...ฉันชอบนายนะ"




:=:=: :=:=: :=:=: :=:=: :=:=: :=:=:  :=:=: :=:=: :=:=: :=:=: :=:=: :=:=:


"โมโมชิโระ.....นายคิดยังไงกับเอจิ?"


    รุ่นพี่โออิชิถามผมขึ้นมา ตอนที่รุ่นพี่ช่วยผมจากอาการเป็นตะคริวเมื่อคราวนั้น


"อ่า...คือผม....." ผมยังนอนอยู่ที่พื้น สายตาจ้องมองเข้าไปข้างในดวงตาคนที่จับเท้าของผมอยู่



............ลังเล...............ที่จะพูดออกไป..............


"บอกมาเถอะ...ฉันไม่ว่าอะไรหรอก" ผมก็เชื่อว่าอีกฝ่ายพูดจริงทำจริง ต่อให้ไม่พอใจผมสักแค่ไหน รุ่นพี่โออิชิก็คงไม่ใช้ความรุนแรงกับผม


แต่.........จะให้พูดว่าอะไรล่ะ....?


" 'ชอบ' หรือ 'ไม่ชอบ' ? " เหมือนรู้ใจรุ่นพี่โออิชิจึงให้ตัวเลือกเพื่อที่ผมจะได้ตัดสินใจได้ง่ายขึ้น


"ชอบครับ" ผมตอบอย่างหนักแน่นตามความรู้สึกจริงจากใจ


"ก็ดี....." อีกฝ่ายยิ้มตอบผมอย่างจริงใจ ไม่ใช่การเสแสร้งแกล้งทำ แต่ทำไมถึงยอมรับง่ายๆ อย่างนั้น


"ละ...แล้วรุ่นพี่กับรุ่นพี่เอจิ.........?"


"ก็เป็นแค่เพื่อน... ถ้าฉันคิดจะคบกับเอจิ ฉันก็คบไปนานแล้วล่ะ แต่คนที่บ้านฉันคงรับเรื่องแบบนี้ไม่ได้"


"แล้ว.....ถ้าฉันชอบเอจิจริง ฉันคงไม่ปล่อยให้เขาเป็นของนายหรอก"


"ร....รุ่นพี่รู้ด้วยเหรอฮะ...?" ผมลุกขึ้นนั่งแล้วถามอย่างตื่นตกใจ นึกไม่ถึงว่าโออิชิจะล่วงรู้ถึงความสัมพันธ์แบบลับๆ ของผมและรุ่นพี่เอจิในอดีต


"สายตานายมันฟ้อง............" รุ่นพี่โออิชิเฉลย แล้วนั่งลงวางมือลงบนเข่าผม


"ถ้าชอบเอจิจริงก็สัญญากับฉันหน่อยได้ไหม? ว่าจะไม่ทำให้เขาเสียใจ แล้วก็จะดูแลเขาอย่างดีที่สุด"


"ถ้าเขายอมรับผม....."


"ผมก็พร้อมที่จะทำทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อเขา" รองกัปตันถอนหายใจเหมือนโล่งอก ก่อนที่หัวเราะเบาๆ


"ฮ่ะๆ ฉันนี่ก็บ้านะ ฝากให้รุ่นน้องดูแลรุ่นพี่ ก็เอจิยังชอบทำตัวเหมือนเด็กๆ ฉันเลยอดห่วงไม่ได้...." ผมเห็นได้ชัดว่ารุ่นพี่โออิชิเป็นห่วงคู่หูแร็กทองของตนแบบที่พี่ชายเป็นห่วงน้อง เพราะผมเองก็เป็นพี่ชายถึงได้เข้าใจความรู้สึกแบบนี้ดี


"ที่จริง....ผมก็นิสัยไม่ได้ต่างจากเขาหรอกฮะ"


"แต่ฉันเชื่อ....ว่านายดูแลเขาได้" (โออิชิสังเกตได้จากที่แค่ดูแลรุ่นน้องอย่างเอจิเซ็น โมโมะก็ยังทำได้ดี และถ้าเป็นคนที่ชอบก็น่าจะดูแลได้ดีกว่านั้น)


"อ่า....รุ่นพี่รู้ไหมฮะ ว่ารุ่นพี่เอจิเขา....คิดยังไงกับผม?"


"รู้สิ" รุ่นพี่โออิชิตอบกลับในทันที ความรู้สึกของคู่หูมีหรือที่เขาจะไม่รู้ แม้รุ่นพี่เอจิอาจจะไม่ได้บอกอะไรกับเขาเลยก็ตาม


"แล้วพี่เอจิเขาคิดยังไงกับผมเหรอครับ?" ผู้เป็นรุ่นพี่ถอนหายใจ แล้วลุกขึ้นยืนหันหลังเหมือนจะเดินจากไป แต่ก็เหลียวหลังมาบอกกับผมเสียก่อน


"เรื่องแบบนั้น....นายควรจะหาคำตอบด้วยตัวเองดีกว่านะ....โมโมชิโระ"


"ไม่ว่าคำตอบจะเป็นยังไง ฉันก็อยากให้นายพยายามให้ถึงที่สุด ขอให้โชคดี...."


    เมื่ออีกฝ่ายเดินจากไปแล้ว ผมก็ทิ้งตัวลงนอนอีกครั้ง ยกแขนก่ายหน้าผาก มีเสียงพึมพำหลุดออกมาจากปากเบาๆ


"ขอบคุณครับ......รุ่นพี่โออิชิ"



:=:=: :=:=: :=:=: :=:=: :=:=: :=:=:  :=:=: :=:=: :=:=: :=:=: :=:=: :=:=:



"ช่วยกอดฉัน....สักครั้งได้ไหม? แค่ครั้งเดียวเท่านั้น......"


    ผมร้องขอคนที่ตัวเองชอบเป็นครั้งสุดท้าย แม้เขาจะไม่ยอมรับความรู้สึกจากผม แต่ขอได้สัมผัสเขาสักครั้งก็ยังดี โออิชิถอนหายใจแล้วส่ายหน้าก่อนบอก


"ฉันทำแบบนั้นไม่ได้....ขอโทษนะ"


"เพราะว่ามีคนนึงที่จะให้ความสุขกับนายได้มากกว่าฉัน...เอจิ" โออิชิลูบหัวปลอบใจผม แล้วหันไปมองคนที่เดินเข้ามาใกล้พวกเรา


"ให้โอกาสเขาสักครั้งสิ เขาคอยให้นาย.... หันกลับไปมองเขาอยู่นะ"


"จำไว้ว่านายคือเพื่อนของฉันเสมอ...เอจิ" โออิชิเข้ามากอดผมเอาไว้เป็นการอำลา ก่อนที่จะเดินจากไป

 


    ผมทิ้งตัวลงนั่งกับม้านั่ง ได้แต่ก้มหน้าไม่กล้ามองคนที่เดินมาหยุดยืนอยู่ใกล้ๆ


....................ผิดหวัง หรือ สับสน ก็ไม่รู้........................




"โมโมะ..." ผมเรียกอีกฝ่าย


"ฉันอกหักแล้วล่ะ...จะสมน้ำหน้าก็ได้นะ" ผมฝืนทำน้ำเสียงพูดแบบร่าเริง


"ผมเสียใจด้วย...." เขากลับบอกเหมือนเห็นใจมากกว่า แล้วพูดต่อ


"รุ่นพี่อาจจะไม่ชอบผม......"


"แต่ผมขาดรุ่นพี่ไม่ได้..... เพราะรุ่นพี่คือคนสำคัญของผม"


"จะว่าอะไรไหมครับ? ถ้าผมจะขอคบกันด้วยใจ ถึงผมจะใจดี... แล้วก็อ่อนโยนอย่างรุ่นพี่โออิชิไม่ได้... แต่ผมก็จริงใจนะ" ผมคิดเหมือนรู้สึกเห็นแก่ตัวขึ้นมา




~จะเป็นคนที่แย่ไปหน่อยไหมนะ...? ถ้าต้องการความอ่อนโยนนี้มาปลอบประโลมใจ~

 

 

"ฉันไม่แน่ใจ......... ว่าคิดยังไงกับนายกันแน่" ผมบอกกับเขา โมโมะดึงมือผมขึ้นมากุมแล้วถาม


"รุ่นพี่สนุกไหมเวลาที่อยู่กับผม? แล้วมีความสุขหรือเปล่า?" ผมสบตาเขาย้อนคิดถึงวันเก่าๆ ที่เรามักยิ้มด้วยกัน หัวเราะด้วยกันอยู่เสมอๆ ก็สนุกทุกครั้งนั่นแหละ และถ้าจะเรียกความรู้สึกเหล่านั้นว่าความสุขก็คงไม่ผิดนัก


"ยังไม่ต้องตัดสินใจตอนนี้ก็ได้ ผมจะรอถึงวันที่รุ่นพี่มั่นใจ แต่ระหว่างนี้ผมจะคอยดูแลพี่เอจิให้เหมือนคนรักจริงๆ เอง แม้ผมจะรู้สึกไปฝ่ายเดียวก็ตาม" ผมรู้สึกว่าตัวเองเหมือนคนบ้า รักแท้อยู่ตรงหน้านี่แท้ๆ ยังจะไปตามหาจากที่ไหนอีก


"ฉันไม่อยากชอบนาย เพราะกลัวถูกเข้าใจผิดว่าใจง่าย พักหลังๆ ฉันจะต้องการนายมากเกินไป เหมือนคนติด Sex อยากได้ไม่รู้จักพอ" โมโมะดึงผมขึ้นยืน และเชยคางผมไว้ไม่ให้ก้มหน้า


"ไม่เห็นต้องทนเลยนี่ครับ ถ้าต้องการ...ผมจะทำให้รุ่นพี่เต็มอิ่มเอง" แล้วเขาก็เลื่อนหน้ามาประกบจูบผมอย่างดูดดื่ม เรายกแขนขึ้นกอดรัดกันแนบแน่น ไม่ว่ายังไงผมก็ต้องการสัมผัสนี้ จากคนคนนี้อยู่ดี


**********


"ตอนที่ไม่ได้เป็นแฟนกันเรายังมีอะไรกันบ่อยเลย ถ้าเป็นแฟนกันแล้ว...จะทำกันบ่อยแค่ไหนนะ?" คิคุมารุถามเมื่อเขายังต้องกลับมาอยู่บนเตียงของโมโมชิโระอีกครั้ง หลังจากที่ห่างหายจากที่นี่ไปนาน


"ก็เพิ่มอีก 3 เท่าตัว" โมโมชิโระพูดทีเล่นทีจริง ทำเอาคนถามตกใจโวยวาย


"บ้าเหรอ?....เดี๋ยวฉันก็ช้ำในตายกันพอดี"


"ทำบ่อยก็คงไม่ดีจริงๆ นั่นแหละ มีหวังผมโดนแมวตัวนี้ข่วนหลังลายกันพอดี" คิคุมารุอายหยิบหมอนปาใส่หน้าเจ้าของเตียงที่พูดจากวนประสาทเขา



"นี่นายชอบฉันจริงรึเปล่าเนี่ยะ!? เจ้าลิงบ้า!"





.

To be continue..................

.

 





OverTime Talk : งงไหม...? อยากให้ลุ้นตอนแรกอ่ะก็เลยไม่แก้ดีกว่าเอาตามนี้แหละดีแล้ว
ถ้างงก็อ่านทวนอีกรอบละกันนะ...


• ๐ • ๐( รวมแฟนฟิค The Prince of Tennis ทุกเรื่องใน n-o-x's blog )๐ • ๐ •
http://n-o-x.exteen.com/20080411/8226-8226-the-prince-of-tennis-n-o-x-s-blog-8226-8226-1

 

 

.